بين مردم تطبيق و تعميم دهند ، قابل اهميت بوده است . لكن مقامات روحانى ائمه عليهم السلام كه فوق ادراك بشر مىباشد ، به نصب و جعل مربوط نيست . چنانچه اگر رسول اكرم صلى الله عليه و آله و سلم حضرت امير عليه السلام را وصى هم قرار نمىداد ، مقامات معنوى آن حضرت محفوظ بود . اين مقام حكومت و منصب نيست كه به انسان شأن و منزلت معنوى مىدهد ، بلكه اين منزلت و مقام معنوى است كه انسان را شايسته براى حكومت و مناصب اجتماعى مىسازد . در هر حال ، از روايت مىفهميم كه « فقها » اوصياى دست دوم رسول اكرم صلى الله عليه و آله و سلم هستند ، و امورى كه از طرف رسول اللَّه صلى الله عليه و آله و سلم به ائمه عليهم السلام واگذار شده ، براى آنان نيز ثابت است ، و بايد تمام كارهاى رسول خدا را انجام دهند ؛ چنان‌كه حضرت امير عليه السلام انجام داد . روايت سليمان بن خالد روايت ديگر كه از ادلّه يا مؤيدات مطلب است و از حيث سند و دلالت از روايت اول « 1 » بهتر مىباشد ، از طريق كلينى نقل شده . و از اين طريق ضعيف است « 2 » . لكن صدوق روايت را از طريق سليمان بن خالد « 3 » آورده كه صحيح و معتبر مىباشد « 4 » . روايت چنين است :

--> ( 1 ) . منظور از « روايت اول » روايت قبلى است كه از اسحاق بن عمار مىباشد . ( 2 ) . زيرا در طريق كلينى ، ابو عبداللَّه المؤمن مىباشد كه تضعيف شده است . ( 3 ) . سليمان بن خالد بن دهقان بن نافله ، قارى ، فقيه ، محدث و از اصحاب و معتمدان امام باقر عليه السلام و امام‌صادق عليه السلام بود . ( 4 ) . روايت « صحيح » روايتى را گويند كه تمامى راويان آن امامى و عادل و موثق باشند . و طريق صدوق به سليمان بن خالد چنان‌كه در مشيخه فقيه آمده است عبارتند از : پدر صدوق از سعد بن عبداللَّه از ابراهيم بن هاشم از محمد بن ابى عمير از هشام بن سالم كه همگى امامى و مورد وثوقند از ميان آنان ابراهيم بن هاشم توثيق خاص ندارد ، اما چون از مشاهير راويان امامى است توثيق وى محل ترديد نيست .