روايت سكونى عليّ عن أبيه ، عن النَّوفَلي ، عن السَكُوني ، عن أبي عبداللَّه عليه السلام ، قال : « قال رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه و آله و سلم : الفُقَهاءُ أُمَناءُ الرُّسُلِ ما لَمْ يَدْخُلوُا في الدُّنيا . قِيلَ يا رَسول اللَّه وَما دُخولُهم في الدُّنيا ؟ قالَ : اتِّباعُ السُّلْطَانِ . فَإذا فَعَلوُا ذلِكَ ، فَاحذَرُوهُمْ عَلى ديِنِكُمْ » « 1 » . رسول اكرم صلى الله عليه و آله و سلم مىفرمايد : « فقها امين و مورد اعتماد پيامبرانند تا هنگامى كه وارد ( مطامع و لذايذ و ثروت‌هاى نارواى ) دنيا نشده باشند . گفته شد : اى پيغمبر خدا ، وارد شدنشان به دنيا چيست » . مىفرمايد : « پيروى كردن قدرت حاكمه . بنابراين اگر چنان كردند ، بايستى از آنها بر دينتان بترسيد و پرهيز كنيد » . بررسى تمام اين روايت محتاج به بحث طولانى است ، ما فقط دربارهء جملهء « الفُقهاءُ امناءُ الرُّسُل » كه مورد نظر و مربوط به « ولايت فقيه » مىباشد ، صحبت مىكنيم . ابتدا بايد ديد پيغمبران چه وظايف و اختيارات و شغلى دارند ، تا معلوم شود فقها ، كه مورد اعتماد و امانتدار ايشان هستند ، چه وظايفى بر عهده دارند . هدف بعثت‌ها و وظايف انبيا به حكم عقل و ضرورت اديان ، هدف بعثت و كار انبيا عليهم السلام تنها مسأله‌گويى و بيان احكام نيست . اين‌طور نيست كه مثلًا مسائل و احكام از طريق وحى به

--> ( 1 ) . الكافي ، ج 1 ، ص 46 ، « كتاب فضل العلم » ، « باب المستأكل بعلمه و المباهى به » ، حديث 5 . اين از جمله رواياتى است كه مرحوم نراقى ذكر كرده ؛ و مرحوم نورى در كتاب مستدرك الوسائل ، أبواب ما يكتسب به ، باب 38 ، روايت 8 ، از كتاب نوادر راوندى به سند صحيح از امام هفتم عليه السلام و نيز در « أبواب صفات قاضى » ، باب 11 ، حديث 5 ، از كتاب دعائم الإسلام از امام ششم عليه السلام آورده است . روايتى هم در كتاب الكافي ( ج 1 ، ص 33 ، « كتاب فضل العلم » ، « باب صفة العلم وفضله » ، حديث 5 ) هست به اين مضمون : عن أبي عبداللَّه عليه السلام ، قال : « العُلماء أُمَناءُ وَالأتقياءُ حُصُونٌ ، والأَوصياءُ سادَةٌ » يعنى : « علما امينند و افراد متقى مرزبانند و اوصيا رهبر و مهترند » .