سكوت نمودند ضررش متوجه اسلام مىشود ، و اگر به وظيفه عمل كردند و آن‌جا كه بايد صحبت كنند سكوت نكردند ، نفع آن براى اسلام است . 2 . با اين‌كه بايد از همهء امورى كه مخالف شرع است نهى كرد ، روى « قول إثم » يعنى دروغ‌پردازى « و اكل سُحت » يعنى حرام‌خورى تكيه كرده است تا بفهماند كه اين دو منكر از همهء منكرات خطرناك‌تر است ؛ و بايستى بيشتر مورد مخالفت و مبارزه قرار گيرد . چون گاهى گفتار و تبليغات دستگاه‌هاى ستمگر بيش از كردار و سياستشان براى اسلام و مسلمين ضرر دارد ؛ و غالباً حيثيت اسلام و مسلمين را به مخاطره مىاندازد . خداوند نكوهش مىكند كه چرا از گفتار نادرست و تبليغات گناهكارانهء ستمكاران جلوگيرى نكردند ؟ چرا آن مردى را كه ادعا كرد من « خليفة اللَّه » هستم و آلت مشيت الهى هستم ، و احكام خدا همين‌گونه است كه من اجرا مىكنم ، عدالت اسلامى همين است كه من مىگويم و اجرا مىكنم ( در صورتى كه اصولًا عدالت سرش نمىشد ) تكذيب نكردند ؟ اين‌گونه سخنان « قول إثم » است ، اين حرف‌هاى گناهكارانه را كه ضرر زيادى براى جامعه دارد ، چرا جلوگيرى نكردند ؟ ظلمه را كه حرف‌هاى نامربوط زدند ، خيانت‌ها مرتكب شدند ، بدعت‌ها در اسلام گذاشتند ، ضربه به اسلام زدند ، چرا نهى نكردند و از اين گناهان باز نداشتند ؟ اگر كسى احكام را آن طور كه خدا راضى نيست تفسير كرد ، بدعتى در اسلام گذاشت به اسم اين‌كه عدل اسلامى چنين اقتضا مىكند ، احكام خلاف اسلام اجرا كرد ، بر علما واجب است كه اظهار مخالفت كنند . هرگاه اظهار مخالفت نكنند ، مورد لعن خدا قرار مىگيرند ، و اين از آيهء شريفه پيداست . و نيز در حديث است كه « إِذا ظَهَرَتِ البِدَعُ ، فَلِلعالِمِ أَنْ يُظْهِرَ عِلْمَهُ ؛ وَإِلّا فَعَلَيْهِ لَعْنَةُ اللَّهِ » « 1 » . « چون بدعت‌ها پديد آيد ، بر عالم واجب است كه علم ( دين ) خويش را اظهار

--> ( 1 ) . الكافي ، ج 1 ، ص 54 ، « كتاب فضل العلم » ، « باب البدع . . . » ، حديث 2 ( با اندكى تفاوت ) .