آبى كه به دستور طبيب از جو مىگيرند و به آن ماءالشعير مىگويند پاك مىباشد . 11 و 12 - عرق جُنُب از حرام و عرق حيوان نجاست‌خوار مسأله 117 - عرق جنب از حرام بنابر احتياط واجب نجس است « 1 » : چه در حال جماع بيرون آيد يا بعد از آن ، از مرد باشد يا از زن از زنا باشد يا از لواط يا از وطى و نزديكى كردن با حيوانات يا استمناء . ( و استمناء آن است كه انسان با خود كارى كند كه منى از او بيرون آيد ) . مسأله 118 - اگر انسان در موقعى كه نزديكى با زن ، حرام است - مثلًا در روزهء ماه رمضان - با زن خود نزديكى كند بنابر احتياط واجب بايد از عرق خود اجتناب نمايد « 2 » . مسأله 119 - اگر جنب از حرام ، عوض غسل ، تيمم نمايد و بعد از تيمم عرق كند باز هم بنابر احتياط واجب بايد از عرق خود اجتناب نمايد « 3 » . مسأله 120 - اگر كسى از حرام جنب شود و بعد با حلال خود نزديكى كند ، يا اول با حلال خود نزديكى كند و بعد از حرام ، جنب شود ، احتياط واجب آن است كه از عرق خود اجتناب نمايد « 4 » . مسأله 121 - بنابر احتياط واجب بايد از عرق شتر نجاست‌خوار و هر حيوانى كه به خوردن نجاست انسان عادت كرده اجتناب كرد « 5 » .

--> ( 1 ) - نجس نيست ، ولى بنابر احتياط واجب نماز با لباس يا بدن آلوده به آن باطل است . ( 2 ) - در نماز اجتناب نمايد ولى عرق او پاك است . ( 3 ) - اين احتياط لازم نيست مگر در تيمم به واسطهء تنگى وقت خصوصاً بعد از اداى نماز . ( 4 ) - در فرض دوم اجتناب لازم نيست و نماز با آن صحيح است . ( 5 ) - عرق حيوانات نجاست‌خوار غير شتر پاك است و اجتناب لازم نيست .