آن مجتهد در آن مسأله به فتواى مجتهد زنده رفتار نكرده باشد ، مىتواند در آن مسأله به فتواى مجتهدى كه از دنيا رفته باقى باشد اگرچه احتياط مستحب آن است كه به فتواى مجتهد زنده رفتار نمايد . مسأله 10 - اگر در مسأله‌اى به فتواى مجتهدى عمل كند ، و بعد از مردن او در همان مسأله به فتواى مجتهد زنده رفتار نمايد ، دوباره نمىتواند آن را مطابق فتواى مجتهدى كه از دنيا رفته است انجام دهد . ولى اگر مجتهد زنده در مسأله‌اى فتوا ندهد و احتياط نمايد و مقلد مدتى به آن احتياط عمل كند ، دوباره مىتواند به فتواى مجتهدى كه از دنيا رفته عمل نمايد . مثلًا اگر مجتهدى گفتن يك مرتبه « سُبحانَ اللَّهِ وَالْحَمْدُ للَّهِ وَلا الهَ الَّا اللَّهُ وَاللَّهُ اكْبَرُ » را در ركعت سوم و چهارم نماز كافى بداند و مقلد مدتى به اين دستور عمل نمايد و يك مرتبه بگويد ، چنانچه آن مجتهد از دنيا برود و مجتهد زنده احتياط واجب را در سه مرتبه گفتن بداند و مقلد مدتى به اين احتياط عمل كند و سه مرتبه بگويد دوباره مىتواند به فتواى مجتهدى كه از دنيا رفته برگردد و يك مرتبه بگويد . مسأله 11 - مسائلى را كه انسان غالباً به آنها احتياج دارد واجب است ياد بگيرد . مسأله 12 - اگر براى انسان مسأله‌اى پيش آيد كه حكم آن را نمىداند چنانچه ممكن است بايد صبر كند « 1 » تا فتواى مجتهد اعلم را به دست آورد ، و اگر ممكن نيست بايد به فتواى مجتهدى كه علم او كمتر از مجتهد اعلم و بيشتر از مجتهدهاى ديگر است عمل كند ، يا اگر مىتواند از راه احتياط وظيفهء خود را انجام دهد . مسأله 13 - اگر كسى فتواى مجتهدى را به ديگرى بگويد ، چنانچه فتواى آن مجتهد عوض شود لازم نيست به او خبر دهد كه فتوا عوض شده ولى اگر بعد از گفتن فتوا

--> ( 1 ) - اگر احتياط ممكن باشد لازم نيست صبر كند ، بلكه اگر احتياط هم ممكن نباشد چنانچه‌محذورى در انجام عمل نباشد واجب نيست صبر كند ولى بعد از به‌جا آوردن عمل ، چنانچه مخالف واقع يا قول مجتهد باشد ، بايد اعاده كند .