مقدمه ناشر بسم اللَّه الرحمن الرحيم الحمد للَّه‌ربّ العالمين و الصلاة و السلام على محمّد وآله الطاهرين با توجه به كثرت شيعيان فارسى زبان ، از گذشته تا كنون فقها فتاواى خود را به زبان فارسى در اختيار مؤمنين قرار مىدادند . شايد « جامع عباسى » شيخ بهايى ( متوفى 1030 ق ) اولين رساله عمليه فارسى بوده باشد . از قرن يازدهم به بعد تحت عنوان « رساله عمليه » كتاب‌هاى زيادى نوشته شده كه در بردارنده احكام مورد نياز عموم شيعيان بوده است . اين رساله‌ها در بردارنده احكام طهارت و نماز يا به ضميمه روزه و يا به همراه احكام خمس و زكات و حج بوده است . از قرن دوازدهم به بعد ، با توجه به لزوم تقليد از مرجع زنده ، فقهاى زنده ، بر رساله‌هاى عمليه فقهاى سابق حاشيه مىنوشتند كه سيد بحرالعلوم و شيخ انصارى جزء حاشيه نويسان بر رساله‌هاى پيش از خود بوده‌اند . اما با توجه به تحول و تطور در زبان و تعبيرات ، رساله‌هاى عمليه نوشته شده در قرون قبلى ، براى خوانندگان قرن چهارده قمرى روشن و به آسانى قابل فهم نبوده است . بر همين اساس در زمان آيت اللَّه العظمى بروجردى ( متوفى 1380 ق ) كه پس از وفات آيت اللَّه العظمى سيد ابوالحسن اصفهانى ( متوفى 1365 ق ) مرجعيت مطلق شيعه را به مدت پانزده سال بر عهده داشت ؛ عده‌اى به فكر تغيير انشاء و نوشتار رساله عمليه برآمدند . اين كار به دستور آيت اللَّه العظمى بروجردى انجام شد و در مرحله بعد از نگارش ، تنى چند از علما و فضلا با دقت به مطابقت رساله نوشته شده با فتاواى آن مرجع و