اصلًا آن موقع بالاجبار اين اموال را صلح كرده‌ام ، يا گاهى ادعا مىكند كه ديوانه بوده‌ام يا مريض بوده‌ام و بعد از چندى بدون رضايت دخترهايش ، اموال را بين پسرها و دخترهايش دو مرتبه تقسيم مىكند و هم اكنون هم ادعا مىكند كه چيزى ندارم بخورم و خرجى ندارم و مىخواهم بفروشم . مستدعى است بيان فرماييد كه با توجه به متن صلح‌نامه‌ها - كه همراه نامه خدمت شما ارائه مىشود - آيا مىتوان صلح‌نامه‌ها را ناديده گرفت و بدون رضايت طرفين صلح را به‌هم زد ؟ و آيا مادر مذكور حق دارد اموال را بفروشد ؟ و نيز آيا تقسيم اموال بعد از چندين سال بين اولاد ذكور و اناث ، صحيح است ؟ و آيا سخنان او كه مىگويد : چون مجبور يا ديوانه و مريض بودم ، صلح را قبول ندارم ، پذيرفته مىشود ؟ در حالى كه در همان زمان به يكى از فرزندان ذكورش هم مقدارى از اموالش را بخشيده و صلح كرده است و هيچ‌گونه سخنى دربارهء آن‌ها گفته نمىشود . بسمه تعالى ، اگر معلوم است كه صلح مشروط به بعد از مردن بوده ، باطل است و اگر معلوم است كه صلح مشروط نبوده و مسلوب المنفعه مادام الحيات موصيه واقع شده ، صحيح و لازم است و ادّعاى اكراه و غيره ، بدون اثبات شرعى ، مسموع نيست و همچنين اگر شك در وقوع صلح به يكى از دو نحو مزبور باشد ، حكم به صحت مىشود و مصالح نمىتواند آن را به‌هم بزند . [ سؤال 7300 ] 37225853 بسمه تعالى دفتر امام خمينى ، دام ظله على رؤوسنا ، سلام عليكم محترماً ؛ پاسخ مسأله ذيل درخواست مىشود : اگر شخصى املاك خود را بر نوادگان پسرى خود كه بعضى از آنان بالغ و بعضى نابالغ بوده‌اند با ده سير نمك مصالحه نمايد و براى خود تا سى سال حق فسخ قرار