ساكنان اين شهرك بعد از تحويل گرفتن خانه‌هاى خود قصد توطن نموده‌اند ولى چون مسافت محل كارشان از شهرك بيش از حد مسافت شرعى مىباشد و بايد همه روزه اين مسير را طى نمايند ، بعد از قصد توطن حتى به مدت 10 روز هم در محل سكونت خود اقامت نكرده‌اند و دائماً مسير بين منزل و محل كار را روزانه طى نموده و مىنمايند . لذا با توجه به فتواى حضرت‌عالى در تحرير الوسيله مبنى بر اين‌كه بعد از قصد توطن مىبايد مدت 6 ماه در محل ، اقامت دائم نماييد نماز و روزه اهالى اين شهرك چگونه است ؟ و در صورت عدم صحت توطن و قصر بودن نماز و حكم مسافر جارى بودن برايشان وضعيت نماز و روزهء اقامه شده در مدت اقامت اهالى در شهرك چه حكمى دارد ؟ بسمه تعالى ، ماندن شش ماه در صدق وطن شرط نيست چنانچه قصد ماندن هميشه در محل سكونت كرده‌اند و در آن‌جا مدتى مانده‌اند كه عرفاً گفته شود ساكن آن‌جا هستند محل مزبور وطن آن‌ها محسوب مىشود و در غير اين صورت در آن حكم مسافر دارند و در هر صورت در بين راه و محل كار بايد نماز را شكسته بخوانند . [ سؤال 2616 ] 12674511 بسمه تعالى محضر مبارك حضرت آيت اللَّه العظمى امام خمينى ، مدّ ظله العالى با سلام ، خواهش مىشود دو مسأله زير را پاسخ مرحمت فرماييد : 1 . شخصى در يك محل از تهران مثلًا ميدان شوش قصد اقامت دارد و آن محل وطن مستجد براى او شده و به مقدار صدق عرفى در آن‌جا بوده و اكنون پس از چند سال انصراف كلى از اين محل پيدا كرده و در محل ديگر از همان شهر تهران سكونت كرده است آيا در محل جديد قصد توطّن شرط است به نحوى كه اگر مردّد باشد بايد در كمتر از ده روز نمازش را شكسته بخواند يا قصد توطّن در محل جديد كه در آن