پدر و مادرى دارم كه نه نماز مىخوانند و نه روزه مىگيرند ؛ جمهورى اسلامى را هم قبول ندارند ؛ به امام و روحانيت فحش مىدهند و اگر پايش پيش آيد ، برادر بزرگم اسلام و پيغمبر صلى الله عليه و آله و سلم را نيز مسخره مىكند ، خمس و زكات را هم نمىدانم كه مىدهند يا نه ؛ ولى خدا را انكار نمىكنند و در بعضى كارهايشان هم خدايا به اميد تو مىگويند ( البتّه برادر بزرگم اين طور هم نيست ) . خلاصه ، كارهاى واجب را انجام نمىدهند ؛ ولى خوب ، صفات نيك اخلاقى دارند . دو بار هم با ايشان صحبت كرده‌ام ولى سودى نكرده ؛ فقط معلوم شد كه ولايت فقيه را قبول ندارند . حالا : 1 . آيا ايشان كافرند ؟ در اين‌صورت بايد چه كرد ؟ آيا مىشود در خانهء آن‌ها غذا خورد ؟ 2 . برادرانم هم همين طور هستند . بايد با آن‌ها چه كرد ؟ ( برادر بزرگم وضعش بدتر از همه اين‌ها است ) . 3 . هر حكمى كه دربارهء رفتار من بدهيد آيا دربارهء رفتار شوهرم با ايشان نيز صادق است ؟ 4 . اگر كافر نيستند ، سودمندترين كار از نظر اسلام براى ايشان چيست ؟ بسمه تعالى ، كسى كه منكر خدا و پيغمبر و ضروريات دين نباشد كافر نيست و شما اگر مىتوانيد - ولو با رفتارتان - آن‌ها را ارشاد نماييد . [ سؤال 859 ] 7964 - 3506 5 . شخصى است سالمند كه با وجود داشتن دختران و پسران كوچك و بزرگ ، از مدت‌ها قبل به لحاظ گرايش فرزندانش به ايدهء كمونيستى و جانبدارى همسرش ( مادر خانواده ) از آن‌ها ، تنها خانهء شخصى خود را در اختيار آن‌ها گذارده و جداى از آن‌ها به صورت انفرادى زندگى مىكند ؛ اكنون تكليف او را معيّن كنيد كه آيا مىتواند به خانه برگردد و بقيهء عمر را در خانه زندگى كند يا نه ؟ بسمه تعالى ، اگر خانه در ملك او باقيست ، اختيار با خود او مىباشد و