بدهد ، اشكال ندارد و نماز صحيح است . 2 . در اوايل بيمارى ، شبى در خواب ديدم در مسجدى هستم و صوت مبارك حضرت محمد صلى الله عليه و آله و سلم را مىشنيدم كه مىفرمود : « نمازت را درست كن » ، اما خود آن بزرگوار را نمىديدم . بعد فرمود : « نمازش را به او نشان بدهيد » . در ميان شبستان مسجد ، فرش زيلويى دولا گرفته بودند و من لاى آن را نگاه كردم ، ديدم پر از قوطى كهنه و ظروف شكسته است ، دانستم اين‌ها نماز من است ، از خواب پريدم . سعى كردم در تيمم با خاك پاك تلاش كنم اما پس از مدتى به چشم درد مبتلا شدم . ناچار تيمم خود را با زدن كف‌هاى دستانم بر گوشهء بستر خود ( تشك ) كه شب و روز افتاده و گرد و غبار زيادى گرفته ، تيمم مىگيرم ، آيا صحيح است يا بايد بدون اعتنا به چشم و حساسيت آن ، تيمم با خاك خالص بگيرم ؟ بسمه تعالى ، در صورت امكان ، بايد تيمم بر خاك يا سنگ باشد . [ سؤال 343 ] 3 . چون ادرارم بىاختيار است اكثر اوقات در بين نماز بىاختيار ادرار مىكنم ، در صورتى كه اگر نماز را مجدد بخوانم باز هم همين وضع پيش مىآيد ، تكليف من چيست ؟ آيا اعتنا نكنم يا چه بايد بكنم ؟ بسمه تعالى ، اگر خوددارى ممكن نيست و مىتوانيد بعد از آمدن ادرار تجديد تيمم در وسط نماز نماييد ، واجب است تجديد تيمم كنيد . 4 . بر اثر كم حافظه بودن و ناراحتىهاى جسمى ، روحى و خانوادگى به كثرت شك مبتلا شده‌ام و در نماز نيز زياد حواسم پرت مىشود ، هرچه مسائل مربوط به شكيات را از روى رسالهء شما هم مىخوانم ، زود فراموشم مىشود ؛ به همين جهت تا كنون به شكيات كمتر اعتنا مىكنم يا به خواندن سجدهء سهو اكتفا مىكنم ؛ تكليف چيست ؟ در حالى كه بارها نماز را تكرارى خوانده‌ام اما باز هم همين وضع پيش آمده است ؛ چه بايد بكنم ؟ بسمه تعالى ، شك كثير الشك اعتنا ندارد و نماز صحيح است . 5 . با وضعى كه دارم ، علاقهء شديدى به روزه گرفتن دارم و تمام ايام ماه مبارك رمضان را روزه مىگيرم و روزه نه تنها برايم اثر منفى نداشته بلكه خواص درمانى زيادى هم داشته است ؛ مثلًا در اواخر ماه رمضان 1401 هجرى قمرى شن كليهء زيادى از من خارج شد . تازه اگر خواص درمانى هم نداشت باز هم نمىتوانم روزه نگيرم ؛ چون علاقهء زيادى به روزه گرفتن دارم و هر كسى مرا منع مىكند اعتنا نمىكنم ، آيا روزه‌هايم مقبول است يا بيهوده ؟