كه خلفاء رحمان و خلاصهء بنىالانسانند ، روحانيت و نورانيتى است كه در ديگر كلمات و احاديث يافت نشود ؛ چه كه آن از سرچشمهء علم رحمانى و فيض سبحانى نازل ، و دستِ تصرف هوا و نفس امّاره از آن دور ، و ديو پليد و شيطانِ بعيد ، از خيانت به آن مهجور است ، و نورانيت نفوس شريفه و طهارت ارواح لطيفهء آن بزرگان دين و اولياء يقين ، در كلام آنها جلوه نموده ، بلكه نور كلام حق از گريبان احاديث آنها تجلّى فرموده ؛ قُلْ كُلٌّ يَعْمَلُ عَلى شاكِلَتِهِ « 1 » . از اين جهت ، نفوس لطيفهء مؤمنان را - كه از فاضل طينت آنان مخلوق « 2 » ، و به ماءِ محبّت ايشان معجون است - از آن احاديث شريفه اهتزازاتى روحانى و طربهايى معنوى حاصل آيد كه به وصف نيايد ، و رابطهء معنويه بين ارواح مقدّسهء آنان و قلوب لطيفهء اينان به واسطهء آن حاصل شود . واين‌كه از قرآن شريف به « حبل ممدودِ بين آسمان و زمين » تعبير شده « 3 » شايد يك وجهش همين باشد كه رابطهء روحانيه و واسطهء معنويه بين عالم قدس و ارواح انس است . از اين‌رو از كلمات حضرات معصومين - عليهم الصّلوة والسلام - كه از ارواح متعلقهء به عالم قدس ونفوس منقطعهء به حضرت انس صدور يافته ، به « حبل ممدودِ بين آسمان و زمين » تعبير مىتوان [ كرد ] ؛ چه كه

--> ( 1 ) - « بگو هر كس بر طريقهء خويش عمل مىكند » . ( الإسراء ( 17 ) : 84 ) ( 2 ) - اشاره است به اين حديث نبوى كه خطاب به اميرالمؤمنين على عليه السلام فرمودند : « . . . شِيعَتُكَ خُلِقُوا مِنْ فَضْلِ طِينَتِنا . . . » ؛ « شيعيان و پيروان تو از زيادى طينت ما خَلق شده‌اند » . ( بحار الأنوار ، ج 65 ، ص 7 ، حديث 1 ) ( 3 ) - اشاره است به اين حديث نبوى : « . . . كِتابُ اللّهِ حَبْلٌ مَمْدُودٌ مِنَ السَّماءِ إلَى الْأَرْضِ . . . » ؛ « كتاب خدا ، ريسمانى است كه از آسمان تا زمين كشيده شده است » . ( بحار الأنوار ، ج 23 ، ص 147 ، حديث 109 )