[ پيشگفتار ] الْحَمْدُ لِلّهِ رَبِّ الْعالَمِيْنَ وَ صَلَّى اللّهُ عَلى سَيِّدِنا مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ الطَّيِّبِيْنَ وَ لَعْنَةُ اللّهِ عَلى أعْدائِهِمْ أجْمَعينَ . الهى جنود عقل و رحمان را در باطن قلب ما بر جنود جهل و شيطان غلبه ده و خرگاه معرفت خود را در بسيط روح ما بپايدار و چشم اميد ما را از غير خود كور فرما ، و به خود و معارف خويش روشنىبخش ، و دست تصرّف شيطان و جنود او را از مملكت باطن ما قطع كن ، و آن را به تصرّف خود آور و ما را به عنايات خاصّه و معارف مخصوصهء خود مزيد اختصاص ده و به جذبهء محبت خود مجذوب فرما و به قرب نافله و فريضه « 1 » مشرّف گردان و دست وسيلهء ما را از دامن پر شرف و فضيلت محمّد [ صلى اللّه عليه و آله و سلّم ] و اهل بيت او

--> ( 1 ) - اشاره است به اين حديث قدسى : « . . . وَ ما تَقَرَّبَ إلَيَّ عَبْدٌ بِشَيْءٍ أحَبَّ إلىَّ مِمّا افْتَرَضْتُ عَلَيْهِ ، وَ إنَّهُ لَيَتَقَرَّبَ إلَيَّ بِالنّافِلَةِ حَتّى احِبَّهُ . . . » . نزديك نشده است بنده‌اى به من ، به چيزى كه محبوبتر است به من از آنچه كه بر او واجب كردم ، و او با نافله به من نزديك مىشود تا آنجا كه محبوب من مىشود . ( اصول كافى ، ج 2 ، ص 263 - 262 ، كتاب الايمان و الكفر ، باب 145 ، ح 8 - 7 ) .