در سن 38 سالگى از تأليف كتاب گرانسنگ « سرّ الصلاة » فراغت يافت ، كتابى كه انگيزه تأليف آن را ، شرح برخى از مقامات روحى اولياى خدا در سلوك روحانى و معراج ايمانى نماز ، ذكر كرده‌اند . و از آنجا كه حقيقت و صورت ملكوتى نماز داراى وحدت و بساطت است ، شايد همين نكته ، باعث گرديده تا نام « سرّ الصلاة » براى اين كتاب انتخاب شود ؛ و نه « اسرار الصلاة » . متن كتاب از لحاظ عبارت و نگارش ، سنگين و هم از لحاظ عمق مطلب عرفانى و حقائق كشفى آن ، مغلق است . حضرت امام ( س ) در اين كتاب ، به اسرار اذكار افعال و مقارنات نماز چنان كه نزد عارفان منتهى و و اصل تحقق مىيابد ، مىپردازند و گاهى دربارهء مكاشفات و مقامات عرفاى متوسط نيز اشاراتى دارند و ميان نماز اهل ايمان ، اهل باطن ، اصحاب حقيقت ، ارباب قلوب ، اصحاب سرّ ، اصحاب محبت و مجذوبين ، اصحاب ولايت ، ارباب صحو بعد المحو وكمّل اوليا فرق مىگذارند . به طور معمول ، در اين كتاب به سرّ نماز عارفين پرداخته شده ولى گاهى علاوه بر آن ، به نمازى كه حق تعالى مصلّى آن است و مكان آن عبارت از تعيّنات اسمائى و صفاتى بوده و وقت آن دو قوس نزول و صعود مىباشد ، اشاره شده است . بناى حضرت امام در اين كتاب بر نقل و نقد اقوال عرفا نبوده و كمتر مشاهده مىشود كه از ديگران مطلبى نقل كرده باشند اگرچه از بزرگان اهل فلسفه و عرفان نام برده‌اند . همچنين مطالب اين كتاب بسيار كوتاه بوده و غير از مسائلى كه مستقيماً به موضوع كتاب مربوط است ، از پرداختن به موضوعات پراكنده‌اى كه