و سرگرم بادهء خودى و خودپرستى و بىخبر از مقامات معنويه و ملك هستى ، ارادت خالص كردم كه برخى از مقامات روحيهء اولياء عظام را در اين سلوك روحانى و معراج ايمانىِ عرفانى به رشتهء تحرير درآورم . و من خود گرچه از همهء مدارج و معارج به لفظ و تركيبات آن قناعت كردم و به حليهء هيچ يك از مقامات خُلقيه و روحيهء اهل قلوب زينت نيافتم ، ولى به مقتضاى آن‌كه « احِبُّ الصّالِحينَ وَلَسْتُ مِنْهُم » « 1 » از ذكر محبوب اين اوراق را مزيّن مىكنم ، شايد اين تذكّر بىمغز و صورت بىمعنى مشفوع با اظهار عجز و نياز شده گوشهء چشمى از ارباب نظر و اولياى كُمّل - عليهم السلام - بر اين گرفتار آمال و امانىّ باز شود ، و جبر نقصان در بقيهء عمر گردد و عَلَىاللَّه التّكْلان . و مشتمل نمودم آن را به دو مقاله و يك مقدمه و يك خاتمه .

--> ( 1 ) - « احِبُّ الصالِحينَ وَ لَسْتُ مِنْهُمْ / لَعَل‌َّاللَّه يَرْزُقُنىِ صلاحاً » ؛ « صالحان را دوست مىدارم و خود از آنان نيستم . اميد آنكه خدا صلاحى روزيم سازد » . ( جامع الشواهد ، ج 1 ، ص 45 )