اين مملكت امام قرار دهد و ساير قواى منتشره در جهات مختلفه را مجتمع كند و مأموم قرار دهد و جنود متفرّقهء در اقاليم ظاهره و باطنه را ، كه به دست قلب مفتوح شده ، جمع‌آورى نمايد ؛ و ملائكهء قاطنين ملكوت نيز بر گرد او مجتمع شوند و به دو اقتدا كنند . [ مراقبت سالك در اقوال و افعال نماز ] و چون سالكْ خود را مقتداى جنود الهيّه از ملائكه و قواى ملكوتيهء خود ديد و خود را پيش قدم در اين سلوك الهى و حضور در محضر ربوبى ديد ، بايد از صلات خود محافظه و مراقبه نمايد و از آن غفلت و سهو نكند كه وِزر نماز مأمومين به عهدهء او نماند : « فَاْلمُؤْمِنُ وَحْدَهُ جَماعَة » « 1 » ، و اگر بر اين جماعت محافظه كند ، به عدد هر يك از مأمومين فضل صلات او افزون شود ؛ و شايد به توفيق الهى بعضى از اسرارِ إِيَّاكَ نَعْبُدُ وَ إِيَّاكَ نَسْتَعِينُ ، كه به صيغهء جمع مذكور است ، بر او منكشف شود ، و اگر مراقبت و محافظت نكند در اين اقوال و افعال صلاتى ، دروغگو شود و در زمرهء منافقين درآيد ؛ و علاوه بر آن‌كه تضييع صلات خود كرده ، تضييع صلات ملائكة اللَّه را نموده ، چه كه امام ضامن قرائت مأموم است ، بلكه حامل وِزر ساير اجزاء و شرايط آن نيز هست . و طريق اسلم و نزديك‌تر به نجات آن است كه مصلّى خود را در جميع اقوال و افعال تسليم روحانيت رسول اللَّه - صلى اللَّه عليه و آله - يا مقام ولايت مآبى ، يا امام عصر - سلام اللَّه عليهما - نمايد و به لسان آنها ثناجويى از حقّ كند ، و در افعال نيز به افعال آنها متمسّك شود ؛ و خود كه امام ملائكه و جنود الهيّه است مأمومِ مقام رسالت و ولايت شود ؛ و طىّ اين سلوك روحانى و عروج به معراج

--> ( 1 ) - « مؤمن به تنهايى جماعت است » . ( وسائل الشيعة ، ج 8 ، ص 297 ، « كتاب الصلاة » ، « أبواب صلاة الجماعة » ، باب 4 ، حديث 2 و 5 )