اسمٍ هُوَ لَكَ سَمَّيتَ بِهِ نَفسَكَ او انزَلتَهُ فى كِتابِكَ او عَلَّمتَهُ احَداً مِن خَلقِكَ اوِ استَاثَرت بِهِ فى عِلمِ الغَيبِ عِندَكَ ، ان تَجعَلَ القُرآنَ رَبيعَ قَلبى وَ نُورَ صَدرى وَ ذَهابَ هَمّى وَ جَلاءَ حُزنى ، قالَ رسولُ اللهِ ( ص ) : ما قالَهُنَّ مَهمُومٌ قَطُّ الّا اذهَبَ اللهُ هَمَّهُ وَ ابدَلَهُ بِهَمِّهِ فَرَحاً قالوا يا رسول الله افَلا نَتَعلَّمُهُنَّ ؟ قالَ : بَل فَتَعَلَّمُوهُنَّ وَ عَلِّمُوهُنَّ » « 1 » يعنى : اگر به كسى غم و حزنى رسيده بگويد : خداوندا من بندهء تو و فرزند بندهء تو و فرزند كنيزت در قبضهء قدرتت هستم ، در نهايت ناتوانى در دست توانمند توام ، قضاء تو دربارهء من عدل است ، و حكم تو نافذ است از تو مسئلت مىكنم بهر اسمى كه آن براى تست و خود را بدان ناميده‌اى يا در كتابت نازل فرموده‌اى يا به كسى از خلقت آموخته‌اى يا در علم غيب نزد خويش بدان مستأثر گرديده‌اى ، قرآن را بهار قلبم و نور صدرم و زوال هممّ و جلاء حزنم گردان ، پس آن بزرگوار فرمودند : هيچ مهمومى اين كلمات را نگفت مگر آنكه خداوند متعال همّ او را زدود و عوض اندوه به وى شادمانى ارزانى داشت عرض كردند : يا رسول الله آيا آن را ياد گرفته و حفظ كنيم ؟ فرمودند : بلى ياد بگيريد و ياد بدهيد . ب - - راى اطلاع بيشت - - ر و دستيابى بروايات بيشتر در اين باب مىتوانيد ، باخبار و آثارى كه در ذيل آيه : « قالَ الَّذِي عِنْدَهُ عِلْمٌ مِنَ الْكِتابِ أَنَا آتِيكَ بِهِ قَبْلَ أَنْ يَرْتَدَّ إِلَيْكَ طَرْفُكَ » سورهء النّمل آيه 40 مراجعه فرمائيد و در رواياتى هم اسم مستأثر بتعبيرى ديگر به غير لفظ « استيثار آمده و آنچه كه در زيارت آل ياسين آمده بود از اين قبيل است كه نقل كرديم . »

--> ( 1 ) . الاسماء و الصّفات ، ص 6 و 7 .