نمىدانيد كه با ما چه خواهند كرد ، و مىدانيد ان شاء اللَّه ، بايد هم بدانيد . بايد احساس خطر بكنيد براى جمهورى اسلامى و همه احساس خطر بكنيد . ما بين راه هستيم و نتوانستيم تا حالا آن كه مىخواهيم متحقق كنيم و تا همين مقدارى هم كه آمديم ، ملتها متوجه شدند به ما ، ملتها بيدار شدند و بيدارتر مىشوند . خود ما متوجه باشيم كه كارهايى انجام بدهيم و طريقه‌هايى را انتخاب كنيم كه به طور سلامت با هم برخورد كنيم . اگر هم اشكال داريم ، مثل اشكال طلبه‌هاى مدرسه با هم رفتار كنيم ، دوستند با هم . خوب ! آقايانى كه بسياريشان اهل مدرسه‌اند ، دوست‌اند ، رفيق‌اند ، برادرند ، سر يك مبحثى داد و قال هم با هم مىكنند ، بعد از اينكه مباحثه تمام شد ، با هم مىنشينند چاى مىخورند و دوستى مىكنند . شما با هم دشمنى نداريد . شما همه يك مقصد داريد و آن اين است كه به آن چيزى كه اسلام فرموده است برسيد . اميد است كه برسيد ان شاء اللَّه . وقتى مقصد واحد باشد و مقصود همه يك مطلب باشد و آن اسلام ، بايد فكر بكنيد كه اگر يك صحبتى بر خلاف باشد كه يك وقت خداى نخواسته به حيثيت جمهورى اسلامى صدمه بزند ، از آن جلوگيرى كنيد ، خودتان را بازداريد از او . در عين حالى كه در همه جا بايد مناقشه باشد ، لكن مناقشات طلبگى ، مناقشات علمى . در محضر علماى بزرگ هم مثل ميرزاى شيرازى كه دو تا درس - از قرارى كه براى من نقل كردند - دو تا درس ايشان مىگفتند و پنج ساعت هم طول مىكشيد ، همه داد و قالها بوده است ، اما مخاصمه نبوده ، مباحثه بوده . يك وقت مخاصمه هست ، اين طرف مىخواهد او را بكوبد ، آن طرف مىخواهد او را بكوبد ، اين ، نه راه اسلام است ، نه مقصد اسلامى مىتواند داشته باشد ، مقصد اسلامى نمىشود . يك وقت مباحثه است و مطلب را گفتن است و صحبت كردن ، اين البته بايد باشد . بايد معايب را گفت ، بايد دنبال مطلب رفت ، بايد نقايص را گفت ، لكن روى هم رفته ما بايد همه امور را بسنجيم ، يعنى ، وضع امروزى ما با دنيا و گرفتارى ما در دنيا و در كشور خودمان . با اين وضع ما بايد برخورد بكنيم ، يعنى ، با اين ديد كه مسائل را روى هم بريزيم و جنبه‌هاى مخالف و موافقش را با هم جمع بكنيم و درست تأمل بكنيم و تعمق بكنيم و آن وقت وارد كار بشويم .