السُّيُوفْ « 1 » ، ممكن است يك معنايش هم اين باشد كه اشخاصى كه در اين جنگ‌ها هم كشته مىشوند ، باز هم به آن مرتبه از عذابى كه بايد برسند نمىرسند ، و ممكن است كه يك مرتبهء رحمتى براى آنها باشد . توسعه معرفت ، هدف كتب الهى و انبياى عظام بنا بر اين ، قرآن و كتاب الهى يك سفرهء گسترده‌اى است كه همه از آن استفاده مىكنند ، منتها هر كس به وضعى استفاده مىكند و عمدهء نظر كتاب الهى و انبياى عظام بر توسعهء معرفت است . تمام كارهايى كه آنها مىكردند ، براى اين كه معرفت الله را به معناى واقعى توسعه بدهند ؛ جنگ‌ها براى اين است ، صلح‌ها براى اين است ، و عدالت اجتماعى ، غايتش براى اين است . اين طور نيست كه دنيا تحت نظر آنها بوده است كه مىخواستند فقط دنيا اصلاح بشود . همه را مىخواهند اصلاح بكنند . آن مذهبى كه جنگ درش نيست ، ناقص است اگر باشد . و من گمانم اين است كه حضرت عيسى - سلام اللَّه عليه - اگر به او مهلت مىدادند ، آن هم همين ترتيبى كه حضرت موسى - سلام اللَّه عليه - عمل مىكرد ، همان طورى كه حضرت نوح - سلام الله عليه - عمل مىكرد ، آن هم با كفار آن طور عمل مىكرد . اين اشخاصى كه گمان مىكنند كه حضرت عيسى اصلًا سر اين كارها را نداشته است و فقط يك ناصح بوده ، اينها به نبوت حضرت عيسى لطمه وارد مىكنند . اگر اين طور باشد ، معلوم مىشود كه يك واعظى بوده ، نه يك نبىاى بوده است . واعظ غير نبى است . نبى ، همه چيز دارد ؛ شمشير دارد ، نبى جنگ دارد ، نبى صلح دارد ؛ يعنى ، جنگ اساسش نيست ، براى اين كه اصلاح را در دنيا توسعه بدهد ، براى اين كه مردم را نجات بدهد جنگ مىكند . براى اين كه مردم را از شر خودشان نجات بدهد ، حدود را ، تعزيرات را وضع كرده است . براى اين كه هم تربيت بشود اين آدم و هم راحت بشود امت . اگر امروز ما جنگ مىكنيم و جوان‌هاى ما مىگويند : « جنگ

--> ( 1 ) - بهشت ، زير سايهء شمشيرهاست .