مىكنند كه اسلام نگفته است « جنگ جنگ تا پيروزى » ، اگر مقصودشان اين است كه در قرآن اين عبارت نيست ، درست مىگويند ، و اگر مقصودشان اين است كه بالاتر از اين با زبان خدا نيست ، اشتباه مىكنند . قرآن مىفرمايد : قاتِلُوهُمْ حَتَّى لا تَكُونَ فِتْنَةٌ ، « 1 » همهء بشر را دعوت مىكند به مقاتله براى رفع فتنه ؛ يعنى « جنگ جنگ تا رفع فتنه در عالم » ، اين غير از آنى است كه ما مىگوييم ، ما يك جزء كوچكش را گرفته‌ايم ، براى اين كه خوب ! ما يك دايرهء خيلى كوچكى از اين دايرهء عظيم واقع هستيم و مىگوييم كه : « جنگ تا پيروزى » . مقصودمان هم پيروزى بر كفر صدامى است يا پيروزى بر ، فرض كنيد بالاتر از آنها . آنچه قرآن مىگويد اين نيست ، او مىگويد : « جنگ جنگ تا رفع فتنه از عالم » ؛ يعنى ، بايد كسانى كه تبعيت از قرآن مىكنند ، در نظر داشته باشند كه بايد تا آن جايى كه قدرت دارند ادامه به نبردشان بدهند تا اين كه فتنه از عالم برداشته بشود . اين ، يك رحمتى است براى عالم و يك رحمتى است براى هر ملتى ، در آن محيطى كه هست . رحمت بودن جنگهاى پيامبر براى عالم جنگ‌هاى پيغمبر ، رحمت بوده است بر عالم و رحمت بوده است حتّى بر كفارى كه با آنها جنگ مىكرده است . رحمت بر عالم است ، براى اين كه ، فتنه در عالم اگر نباشد ، همهء عالم در آسايش‌اند . اگر چنانچه آنهايى كه مستكبر هستند ، با جنگ سر جاى خودشان بنشينند ، اين رحمت است بر آن امتى كه آن مستكبر بر او غلبه كرده است . بر خود مستكبر رحمت است ، براى اين كه اساس عذاب الهى بر اعمال ماست . هر عملى كه از ما صادر مىشود ، در آن عالم يك صورت دارد ، رد بر انسان مىشود . اين طور نيست كه عذاب آخرت شبيه عذاب‌هاى دنيايى باشد كه مأمورين بيايند ، بكشندش و ببرندش ، و از باطن خود - ذات انسان - آتش طلوع مىكند . اساس جهنم ، انسان است ، و هر عملى كه از انسان صادر مىشود بر شدت و مدت عمل ، بر شدت و مدت عذاب مىافزايد . اگر يك كافرى را سر خود بگذارند تا آخر عمر فساد بكند ، آن

--> ( 1 ) - سورهء بقره ، آيهء 193 : « با كافران جهاد كنيد تا فتنه و فساد از روى زمين بر طرف شود » .