اصلاح جامعه در گِرو رفتارها و گفتارهاى معقولانه اگر بخواهيم جامعه را اصلاح بكنيم بايد يك قدرى فكر بكنيم كه حالا خوب است كه ما قلمها را يك قدرى غلاف كنيم ، و يك قدرى مردم را نصيحت كنيم . اگر قلم ، مىگوييم ، قلممان اصلاحى باشد ، دنبال اين نرويم هِى عيب پيدا كنيم و هِى بنويسيم . شما كه اين عيب را پيدا كرديد و نوشتيد حريف شما هم همين يك عيب ديگرى براى شما مىتراشد ، فردا زيادتَرش مىكند . آن يكى هم همين طور ، همين طور تا آخر . اگر يك كسى بايستد سر اين كوچه فحش بدهد به يك نفر آدم ، اگر آن آدم رد شد و رفت ، يا خير ، آمد و گفت نه شما اين مطلبى كه گفتيد آن طور نبوده ، من نكردم اين كار را ، فلان ، تمام مىشود . اصلاح مىشود آن . و اما اگر او هم بخواهد شايد يك فحش ديگرى داد . اين فحش دوم دوباره زيادترش مىشود . بايد يك فكرى همه بكنند . آنهايى كه اهل فكرند . اهل قلمند . آنهايى كه صالح‌اند . اين صُلَحا بايد بنشينند و در صدد اين باشند كه اميد بدهند به اين جامعه . اين مردم احتياج به اميد دارند . ديگران دارند اينها را نااميد مىكنند . ديگران مىگويند كه همه به هم ريختند اصلًا مملكتى نيست اينجا . مايى كه بايد همه كوشش كنيم به اينكه نخير ، نظامى هست اينجا و اين نظامى است كه بهتر از نظامهاى ديگرى است . كجا سراغ داريد شما يك نظامى را كه يك نفر بقّال هم آزاد بشود به اينكه به يك رئيس جمهور هر چه مىخواهد بگويد . به نخست وزير هر چه مىخواهد بگويد . به رئيس مجلس هر چه مىخواهد بگويد . كجا شما همچو چيزى را داريد ؟ خوب ، شما سران ممالك ديگر را هم ببينيد . كارهاى آنها را هم ببينيد . معاملهء آنها را با ملت ببينيد . معاملهء آنها را با ملت ببينيد . معاملهء اينها را با ملت . وقتى اين طور باشد ، چرا ما با قلمهايمان اينها را به هم بيندازيم ؟ چرا زياد كنيم ؟ اگر فرض كنيد يك كدورتى - فرض كنيد - بين دو طايفه باشد ، خوب ، ما بايد دنبال اين برويم كه اصلاح كنيم اين را با قلممان . با گفتار ما . اجتماع كنيم . با هم باشيم . برادريم . همه مىخواهند كه اين مملكت اصلاح بشود . اگر با قلم ما ، با قدم ما ، گفتار ما ، خداى نخواسته يك آسيبى به اين مملكت برسد ، يك آسيبى به اين جمهورى اسلامى برسد ، در خارج بگويند اينها نمىتوانند اداره بكنند ، خودمان