وَرَفَ - - وَرْفاً و وَرِيفاً و وُرُوفاً ورِفَةً الظلُّ : سايه بلند و بر افراشته شد ، - النّباتُ : گياه تر و تازه و سبز و خرّم شد . وَرَّفَ - تَوْرِيفاً [ ورف ] الظلُّ : سايه بلند و بر افراشته شد ، - النَّبَاتَ النَّاضِرَ : گياه تازه را مكيد ، - الأَرضَ : زمين را تقسيم كرد . الوَرْف - مص ، لبه‌هاى نازك جگر ، - « وَرْفُ الشّجرِ » : سر سبزى و خرّمى درخت . الوَرَف - « وَرَفُ الشجَرِ » : مرادف ( وَرْفُه ) است . وَرَقَ - - وَرْقاً الشجرُ : درخت برگ در آورد ، - الشّجرَ : برگ درخت را كند . وَرَّقَ - تَوْرِيقاً [ ورق ] الشجرُ : برگ درخت آشكار شد ، - الشجرَ : برگ درخت را كند ، الحائطَ : ديوار را با گل صافكارى كرد . الوُرْق - ج أَوْرَاق و وِرَاق : اسكناس رايج ( پول كاغذى ) . الوَرْق - ج أَوْرَاق و وِرَاق : مرادف ( الْوُرْق ) است . الوِرْق - ج أَوْرَاق و وِرَاق : مرادف ( الْوُرْق ) است . الوَرَق - ج أَوْرَاق : برگ درخت ، هر حيوان زنده ، دارائى اعم از پول يا دام و ستور ، خون و مانند آن كه به شكل دايره بر روى زمين چكد ، زيبائى و شادمانى و خوشگلى ، پول فلزى ، كاغذ ، صحفهء كاغذ ؛ « ورق الكتاب » كاغذ كتاب ؛ « ورق الصُّحُف » كاغذ روزنامه ؛ « ورق النقد » پول كاغذى و اسكناس بر خلاف پول فلزى ؛ « الوَرَقُ الْمُقَوّى » : مقوا ، كارتن ؛ « وَرَقُ الشّباب » : شگفتى و نوباوگى جوانى . الوَرْقَاء - ج وَرَاقٍ و وَرَاقَى : مؤنث ( الأَوْرَق ) است ، كبوتر يا كبوترى كه رنگ پرهايش به سبزى زند و نفْس را بدان تشبيه زنند ، - ( ن ) : گياهى است داراى برگهاى نرم و گرد و پهن و ساقه اى تيره رنگ ، - ( ح ) : گرگ ماده . الوُرْقَة - سياهى در تيرگى . الوَرَقَة - ج وَرَقَات : برگ درخت ، يك برگ كاغذ ، گچ ديوار كه پس از گل كارى بر روى آن مالند . وَرَكَ - - وَرْكاً : بر سرين خود تكيه داد ، - الرَّجُلَ : بر سرين آن مرد زد ، - الشّيءَ : آن چيز را برابر سرين خود قرار داد ، - الرّاكبُ : سواره مفصل ران خود را تا كرد براى پياده شدن و يا استراحت نمودن ، - بِالمَكَانِ : در آن جا اقامت كرد ، - وُرُوكاً : سرين خود را بر زمين نهاد و خوابيد ، - على الأمرِ : بر آن كار توانا شد . وَرِكَ - يَوْرَكُ وَرَكاً تِ الوَرِكُ : سرين بزرگ و چاق شد . وَرَّكَ - تَوْرِيكاً [ ورك ] الحبلَ أو الرَّحْلَ : رسن يا پالان را جلوى سرين خود قرار داد ، - الراكبُ : سوار پاهاى خود را تا كرد و چهار زانو دو طرف سرين خود را بر روى زين نهاد ، - على الأمر : بر آن كار توانا شد ، - الشّيءَ : آن چيز را واجب گردانيد ، - الذّنبَ عليه : گناه را بر او انداخت ، - اليمينَ : سوگند را بر خلاف نيت سوگند دهنده ياد كرد . الوَرْك - ( مؤنَّثة ) ، ج أَوْراك ( ع ا ) : مرادف ( الوَرِك ) است . الوِرْك - ج أَوْرَاك ( ع ا ) : مرادف ( الوَرِك ) است ؛ اين كلمه مؤنث است ، گوشهء كمان يا آنجائي كه زه از ميان آن مىگذرد . الوَرِك - ( مؤنَّثة ) ج أَوْرَاك : آن قسمت از بالاى ران ، سرين . الوَرْكَاء - زنى كه سرين بزرگ داشته باشد . الوَرَل - ج وِرْلَان و أَوْرَال و أَوْرُل ( ح ) : جانورى است خزنده بسان سوسمار ولى بزرگتر از آن كه داراى دم دراز و باريك است . الوَرَلَة - ( ح ) : مؤنث ( الْوَرَل ) است . وَرِمَ - - وَرَماً الجلدُ : پوست بدن در اثر بيمارى متورّم شد ، - انْفُ فلانٍ : خشمگين شد ، - النّبتُ : درخت بلند و بزرگ شد . وَرَّمَ - تَوْرِيماً [ ورم ] الجلدَ : پوست بدن را متورم ساخت ، - انْفَ فلانٍ : او را خشمگين نمود ، - بِانْفِه : تكبّر و خود بزرگ بينى نمود . الوَرَم - مص ، ، - ج اوْرام : باد كردن هر عضوى در اثر بيمارى . الوَرَنْك - ( ح ) : گونه اى ماهى . وَرِه - يَوْرَه وَرَهاً : كول و نادان شد ، - تِ الرّيحُ : وزش باد بسيار شد ، - يَرِه وَرَهاً تِ المرأةُ : زن چاق و فربه شد . الوَرِه - من السحاب : ابر پر باران . الوَرْهَاء - زن كول و نادان . الوَرِهَة - « امرأَةٌ وَرِهَةٌ » : زن فربه و چاق . الوَرْوَار - [ ورور ] ( ح ) : پرنده ايست با دو پاى كوتاه و نوكى دراز و سياه در بالاى سر آن سرخى است و زير گلوى آن طوقى زرد رنگ و بقيهء پرهاى آن سبز متمايل به آبى است ، سبز قبا . الوَرُود - شتر تندرو . وَرْوَرَ - وَرْوَرَةً [ ورور ] النظرَ : با دقت نگريست ، - فِى الْكَلَام : در سخن خود شتاب كرد . الوَرْوَرِي - آنكه داراى چشمانى ضعيف باشد . وَرِيَ - وَرْياً و وُرْياً و رِيَةً [ وري ] الزَّنْدُ : از آتش زنه آتش بيرون آمد ، - وَرْياً المخُّ : مغز بسيار شد . الوَرْي - [ وري ] : مص ، چركى كه درون شكم يا زخمى كه در ناى ريه پديد آيد . الوَرِيّ - [ وري ] : پيه و دنبه فربه ، ميهمان ، همسايه : « لَحْمٌ وَرِيٌّ » : گوشت فربه ؛ « الزَّنَدُ الوَرِيُّ » : آتش زنهء روشن . الوَرْيَة - [ وري ] : « وَرْيَةُ النارِ » : آنچه از پارچه و مانند آن كه آتش گيرد . الوَرِيخَة - ج وَرَائِخ : زمين تر و نمناك ، خميرى كه آب آن زياد و تنك شده باشد . الوَرِيد - ج أَوْرِدَة و وُرُد و أوُرُود ( ع ا ) : رگ گردن كه آن را ( حَبْلُ الْوَرِيد ) نيز گويند ؛ « رجُلٌ مُنْتَفِحُ الْوَرِيدِ » : مرد بد خوى و خشمگين . الوَرِيس - رنگين شده باورس ( رنگ سرخ ) .