وَثُقَ - يَوْثُقُ وَثَاقَةً الرجُلُ : آن مرد در كارهاى خود اطمينان و يقين حاصل كرد ، - الشّيءُ : آن چيز محكم و استوار شد . وَثَّقَ - تَوْثِيقاً [ وثق ] الرجُلَ : به او گفت تو مورد اعتمادى ، - الأَمْرَ : امر را محكم و استوار ساخت . الوُثْقى - ( مؤنث ) ( الأوثق است ؛ « اسْتَمْسَكَ بالعروة الوثقى » : به ريسمانى كه محكم است و پاره نمىشود چسبيد . وَثَّلَ - تَوْثِيلًا [ وثل ] المالَ : مال اندوخت ، - الشيءَ : آن چيز را محكم و سخت نمود . الوَثَل - ريسمان كه از ليف خرما سازند . وَثَمَ - - وَثْماً الشيءَ : آن چيز را شكست و كوبيد ، - المطرُ الأرضَ : باران بشدت بر روى زمين ريخت ، - الفرسُ الأرضَ : اسب با سمهاى خود زمين را كوبيد ، ، - وَثْماً و وثاماً تِ الحجارةُ رِجْلَه : سنگ پاى او را زخمى كرد . وَثِمَ - يَوْثَمُ وَثَماً المكانُ : در آنجا گياه زمين كم شد . وَثُمَ - يَوْثُمُ وَثَامَةً : پر گوشت و فربه شد . الوَثَم - كمى و اندكى . وَثَنَ - - وُثُوناً [ وثن ] : در پيمان خود پا بر جا و استوار ماند . الوَثَن - ج أَوْثَان و وُثْن و وُثُن و اثُن : بُت . الوَثَنِيّ - بُت پرست . الوَثِيج - انبوه و پر محتوى ، گنجينه ؛ - « ثوبٌ وَثيجٌ » : جامهء محكم بافت . الوَثِيجَة - زمين پر از درخت ، زمينى كه در آن درختان پيچيده و انبوه شده باشند . الوَثِير - پا خورده و نرم ؛ « فِراشٌ وَثِيرٌ » : بستر نرم ، مرادف ( الوثر ) است . الوَثِيرَة - ج وَثَائِر و وِثَار : مؤنث ( الوثير ) است ، پر گوشت و فربه . الوَثِيق - ج وِثَاق : محكم و استوار . الوَثِيقَة - ج وَثَائِق : مؤنث ( الوَثيق ) است ، آنچه كه مورد اعتماد و ارزش باشد ، محكم كارى ؛ - « أرضٌ وثيقَةٌ » : سرزمين پر از گياه و بارور . الوَثِيل - ليف ، ريسمانى كه از ليف خرما بافته شده باشد . الوَثِيم - پر گوشت و فربه . الوَثِيمَة - سنگ ريزه ، سنگ فندك ، توده اى از علف و گياه . وَجَّ - - وَجّاً [ وجّ ] : شتاب كرد . الوجّ - مص ، شتاب ، - ( ح ) : شتر مرغ ، ، - ح ) : مرغ سنگخواره ، يوغ ( چوبى كه بر گردن گاو نهند ) گونه اى از ادويه كه از ريشه‌هاى گياهى گرفته مىشود مانند گياه البَرْدِي ، و در زبان متداول به معناى شعله ور شدن است . وَجَى - - وَجْياً [ وجي ] الرجُلَ : او را مردى بيهوده و بيفايده يافت . الوَجَاء - [ وجأ ] : مرادف ( الوَجْء ) و به معناى بى فايده است . الوِجَاء - - [ وجأ ] : اسم است از ( وَجَأ فلاناً بالسّكِّين أَو بِيَده ) آنكه با دست يا چاقو ديگرى را زند . الوِجَاء - ( وجي ) : مفرد ( الأوجِيَة ) به معناى بارهاى كوچك است . الوَجَّاب - ترسو ؛ « قلبٌ وجَّابٌ » دلى كه بسيار مىطپد . الوَجَّابَّة - جبان و ترسو . الوَجَّاد - آنكه بسيار خشمگين شود . الوَجَار - ج أَوْجِرَة و وُجُر : مرادف ( الوجَار ) است . الوِجَار - ج أَوْجِرَة و وُجُر : سوراخ كفتار و مانند آن ، زمين را كه سيل كنده باشد . الوَجَّاف - « قَلْبٌ وَجَّافٌ » : دل پر طپش الوَجَاق - ج وُجَاقَات : آتشكده ، اجاق ، منقل ، نظم لشكريان اين كلمه تركى است . الوُجَاه - ؛ - « وُجَاهَه » : روبروى او . الوَجَاه - « وَجَاهَه » : مرادف ( وَجَاهَه ) است . الوِجَاه - مص ، ؛ « وِجَاهَه » : روبروى او يا معادل او ؛ « هُم وِجَاه الْفٍ » : آنها قريب به يكهزار نفرند . الوَجَاهة - مص ، بزرگى و مقام ، حرمت و احترام ، گرامى داشت . الوَجَاهِيّ - حضورى ، روى در روى ؛ « حُكْمٌ وِجَاهِيّ » : دستور شفاهى . وَجَأَ - يَوْجأُ وَجْأَ [ وجأ ] فلاناً بالسكِّين أو بيده : او را با چاقو يا با دست هر جا كه بود زد ، - التَّمْرَ : خرما را كوبيد تا له و نرم شد . وَجَّأَ - تَوْجيئاً [ وجأ ] البئر : چاه را بدون آب يافت . الوَجْء - [ وجأ ] : آنچه كه در آن سود و فائده نباشد مانند چاهى كه آب نداشته باشد . وَجَبَ - - وُجُوباً و جِبَةً الشيءُ : ثابت و لازم شد ؛ « وَجَبَ الْبَيعُ و وَجَبَ لي عَلَى فُلانٍ كداً » فروش لازم شد ، بر من واجب شد كه . . . ، - الحائطُ و نحوُه : ديوار و مانند آن فرو ريخت ، - تِ الشّمسُ : خورشيد غروب كرد ، - تِ العينُ : چشم فرو رفت ، - وَجْباً و وُجُوباً الرّجُلُ : آن مرد افتاد و مرد ، - فلاناً عَنه : او را برگردانيد ، ، - الرّجُلُ : يك بار در روز غذا خورد ، - وَجْباً و وَجِيباً و وَجَبَاناً القلبُ : قلب لرزيد و به طپش افتاد . وَجُبَ - يَوْجُبُ وُجُوبَةً : ترسو بود . وَجَّبَ - تَوْجِيباً [ وجب ] : در روز يك بار غذا خورد ، - الأمرَ عليه : او را وادار به كارى كرد ، - الضيفَ : از ميهمان پذيرائى شايانى نمود ، - الناقَةَ : در شبانه روز بيش از يك بار ماده شتر را ندوشيد ، - ه الأرضَ : بر روى زمين به راه افتاد ، - تِ الإِبلُ : شتران خسته شدند ، - الْبَعيرُ : شتر خود را بر روى زمين انداخت ، ، - اللِّبَأُ فِى ضرع النّاقَةَ : شير در پستان ماده شتر بست و منعقد شد . الوَجْب - مص ، ترسو ، - ج وِجَاب : مشك چرمى بزرگ . الوَجَب - جايزهء مسابقه . الوَجْبَة - مص ، ج وَجَبَات ؛ آواز فرو ريختن و افتادن چيزى ، يك بار غذا خوردن در روز ، و در زبان متداول به معناى يك دسته از چيزى مانند دستهء قاشق ؛ « وَجْبَةُ الأَسْنانِ » : در اصطلاح دندان پزشكى به معناى دندانهاى مصنوعى است . وَجَدَ - - وَجْداً و وُجْداً وجِدَةً و وُجُوداً و وِجْدَاناً و إجْدَانًا المطلوبَ : آن چيز را بدست آورد و يا