آب كشند . المَنْزِل - ج مَنَازِل [ نزل ] : جاى فرود آمدن ، خانه ، آبشخور . المَنْزِلَة - ج مَنازِل [ نزل ] : جاى فرود آمدن ، مرتبه و مقام ؛ « لَه مَنْزِلَةٌ عند الأمير » : نزد امير مقام و منزلتى دارد ؛ « هو رفيعُ المَنْزِلَة » : او عاليمقام است ، خانه ، و در علم حساب مرتبهء ارقام است . المُنَزَّلَة - [ نزل ] ( ط ) : غذائى كه از گوشت و بادنجان تهيه مىشود . المَنْزُور - [ نزر ] : بسيار اندك و ناچيز . المَنْزُوع - [ نزع ] : مفع ؛ « الْوَلدُ المَنْزُوع » در زبان متداول به معناى جوان فاسد و بىتربيت است . المَنْزُوف - [ نزف ] : آنكه بسيار از وى خون جارى شده باشد ، آنكه از فرط تشنگى رگهاى او سفت و زبان او خشك شده باشد ، كسى كه خرد خود را از دست داده باشد . المَنْزُول - [ نزل ] : مهمانخانه ، مهمانسرا . المِنْسَاة - [ نسأ ] : مرادف ( المِنْسَأَة ) است . المَنْسَاة - [ نسأ ] : مرادف ( المِنْسَأَة ) است . المِنْسَاج - [ نسج ] : دستگاه بافندگى پارچه . المِنْساس - [ نسّ ] : مرادف ( المِنَسَّة ) و به معناى چوبدستى است . المُنْسَاق - [ سوق ] : پيرو ، نزديك ، كوه بلند و شيبدار . المَنْسَأَة - [ نسأ ] : مرادف ( المِنْسَأة ) است . المِنْسَأَة - [ نسأ ] : چوبدستى و عصاى بلند كه چوپان در دست مىگيرد . المِنَسَّة - [ نسّ ] : عصا و چوب دستى . المَنْسَج - [ نسج ] : كارگاه بافندگى . المَنْسِج - [ نسج ] : مرادف ( المَنْسَج ) است ، - مَن الدّابة : ظاهر سر دو كتف تا بيخ گردن ستور . المِنْسَج - [ نسج ] : دستگاهى كه بر روى آن پارچه بافته مىشود ، - من الدّابة : مرادف ( المَنْسِج ) است . المُنْسَجِر - [ سجر ] : « شَعْرٌ مُنْسَجِرٌ » : موى بلند و افشان . المُنْسَجِم - [ سجم ] : متناسب و همنواخت . المَنْسِر ( ج ) مَنَاسِر [ نسر ] : مرادف ( المِنْسَر ) است . المِنْسَر - ج مَنَاسِر [ نسر ] : نوك پرندگان شكارى ، و در اصطلاح نظامى گروهى از لشكر كه در پيشاپيش ارتش حركت كنند . المُنْسَرِب - [ سرب ] : آبى كه با شتاب روان باشد ، بلند . المُنْسَرِح - [ سرح ] : يكى از بحور شعر است كه وزن متداول آن : مُسْتَفْعِلُنْ فاعِلاتُ مُفْتَعِلُنْ است . المِنْسَع - [ نسع ] : باد شمال . المِنْسَعَة - [ نسع ] : زمينى كه در آن گياهان نمو نموده و بلند شوند . المِنْسَغَة - [ نسغ ] : بسته اى از سوزن كه با آنها خال كوبى كنند ، بسته اى از پرهاى دم پرنده يا از آهن كه نانوا بوسيله آن بر روى نان نقش و نگار زند . المَنْسِف - ج مَنَاسِف [ نسف ] : دهان خر . المِنْسَف - ج مَنَاسِف [ نسف ] : غربال بزرگ ، غربال . المِنْسَفَة - [ نسف ] : ابزارى كه با آن ساختمان را خراب كنند ، غربال ، سرند . المَنْسَك - ج مَنَاسِك [ نسك ] : جائى كه بدان عادت و خو گرفته باشند ، آداب مناسك حج ، مناسك حج ، جائى كه در آن قربانى ذبح شود . المَنْسِك - ج مَنَاسِك [ نسك ] : آداب مناسك حج ، مناسك حج ، جاى ذبح و قربانى . المُنْسَلَخ - [ سلخ ] : « مُنْسَلَخُ الشهرِ » : پايان ماه . المَنْسِم - ج مَنَاسِم [ نسم ] للإِبل : همانند ناخن انسان است و يا اينكه كنارهء كف پاى شتر و يا شتر مرغ و مانند آنهاست ، نشانه ، راه ، مذهب و چهره . المَنْسُوب - ج مَنَاسِيب [ نسب ] : مفع ، بلندى و برترى ، مستوى و هموار ؛ « منسوبُ البحرِ » : سطح در پا و مستواى آن ؛ « ارتفعت المياه فوق مَنسُوبِها » : آب در مستواى خود بالا رفت ؛ « شِعْرٌ مَنْسُوبٌ » : غزل شعرى ؛ « خطٍّ منسوبٌ » : خط قاعده دار . المَنْسِيّ - [ نسي ] : مفع ، آنچه كه فراموش شده باشد ، آنكه عصب سياتيك او آسيب ديده باشد . المِنْشَار - ج مَنَاشِير [ نشر ] : ارّه نجّارى ، چوب درو گندم و دانه‌ها ، - ( ح ) : ارّه ماهى كه به آن ( بومنشار ) گويند . المِنْشَال - ج مَنَاشيل [ نشل ] : مرادف ( المِنْشَل ) است . المَنْشَأ - [ نشأ ] : جاى روئيدن گياه ، جاى تأسيس ، نژاد و اصل . المَنْشَأَة - [ نشأ ] : جاى پرورش ؛ « مولدي و مَنْشَئي فى بني فلان » : زادگاه و پرورش من در قبيلهء فلان است . المِنْشَل - ج مَنَاشِل : چنگك كه با آن گوشت را از ميان ديگ بيرون مىكشند . المَنْشَب - [ نشب ] : جاى بر پا شدن امرى مانند جنگ و غيره . المِنَشَّة - [ نشّ ] : ابزار مگس پرانى ، مگس پران . المَنْشَر - [ نشر ] : مص ، جاى گستردن و پهن كردن جامه‌ها و مانند آن ، جاى گستردن چوب و تخته . المَنْشَط - [ نشط ] : خوشخوئى و علاقمندى به كار بر خلاف آنكه علاقمند به كار نيست . المِنْشَط - [ نشط ] : بسيار با نشاط . المُنَشِّف - [ نشف ] : « ناقةٌ مُنَشِّفٌ » : ماده شترى كه گاهى شير مىدهد و گاهى شير ندارد و اين در موقعى است كه وضع حمل آن نزديك باشد . المِنْشَفَة - ج مَنَاشِف [ نشف ] : دستمال و حوله . المَنْشَق - ج مَنَاشِق [ نشق ] : بينى . المَنْشَقَة - [ نشق ] : انفيه دان . المَنْشَلَة - [ نشل ] : جاى زير انگشتر بر انگشت . المَنْشَم - : مادهء عطرى است كه بدشوارى كوبيده و سابيده مىشود .