ميان هر چيزى ؛ « مُنْتَصَفُ الطَّريق » نيمهء راه ، « مُنْتَصَفُ النّهار » : ظهر ، نيم روز . المُنْتَطِق - [ نطق ] : مرد عاليقدر و گرامى . المُنْتَعِت - [ نعت ] من الخيل : اسبى كه برنده شده و همواره نام آن بر سر زبانها باشد . المُنْتَفِج - [ نفج ] : اسم فاعل است ؛ « بَعِيرٌ مُنْتَفِجٌ » : شترى كه دو پهلويش بر آمده باشد . المُنْتَفَذ - [ نفذ ] : فراخى و گشايش . المُنْتَفِش - [ نفش ] : اسم فاعل است ، زخم آماسيده و نرم ؛ « انْفٌ مُنْتَفِش » : بينى كوتاه و گرد و سوراخ درشت . المُنْتَقَد - [ نقد ] : مصدر ميمى است به معناى انتقاد . المَنْتَن - [ نتن ] : واحد ( المَنَاتِن ) است و به معناى جاى بد بو مىباشد . المُنْتِن - [ نتن ] : آنچه كه بد بو باشد . المِنْتِن - [ نتن ] : مرادف ( المُنْتِن ) است . المُنْتَهَى - [ نهي ] : پايان ؛ « بمُنْتَهى الشدَّةِ » : در نهايت سختى ؛ « فى مُنْتَهى الدِّقَّةِ » : در نهايت دقت . المُنْتَهَب - [ نهب ] : مصدر ميمى است به معناى چپاول و غارت ، جاى چپاول . المَنْتُوجَة - [ نتج ] : « بَهِيمَةٌ مَنْتُوجَة » : به ستور توجه داشت تا وضع حمل كرد . المِنْتِين - ج مَنَاتِين [ نتن ] : مرادف ( المُنتِن ) است به معناى بد بو . المِنَثّ - [ نثّ ] : آنكه بسيار سخن و راز را افشا كند . المِنْثار - [ نثر ] : درخت نخلى كه خرماى نارس آن پراكنده شود . المِنَثَّة - ج مَنَاثّ و مِنَثَّات [ نثّ ] : پارچه اى پشمى كه زخم را با آن روغن مالى كنند . المِنْثَر - [ نثر ] : آنكه رازها را بسيار اشاعه دهد . المُنَثَّر - [ نثر ] : مفع ، ناتوانى كه در او خيرى نباشد ، و در زبان متداول به معناى پارچه اى كه داراى نقش رنگارنگى است و اغلب ثاء را تاء مىخوانند و مىگويند ( المُنَتَّر ) . المِنْثَلَة - [ نثل ] : زنبيل ، ساك دستى . المُنْثَلِم - [ ثلم ] : فا : « مُنْثَلِمُ الصّيتِ » : مرد بدنام و مُفْتَضَح . المَنْثُور - [ نثر ] : مفع ، - ن : نام گياهى است كه داراى گلهاى خوشبو است ، ، - مِنَ الْكَلَام : نثر است بر خلاف شعر و نظم . المَنْثُورَة - [ نثر ] ( ن ) : واحد ( المَنْثُور ) است . المَنْجَى - ج مَنَاجٍ [ نجو ] : جاى رهائى ، زمين مرتفع و بلند . المِنْجَاب - ج منَاجِيب [ نجب ] : آنكه فرزندان خوب و نجيب تربيت كند ( اين كلمه در مذكر و مؤنّث يكسان به كار برده مىشود ) . المَنْجَاة - ج مَنَاجٍ [ نجو ] : وسيله نجات و رهائى . المِنْجَاد - [ نجد ] : « رجُلٌ مِنْجَادٌ » : آنكه بمردم بسيار يارى دهد . المِنْجَاش - [ نجش ] : آنكه شكار را بر انگيزد تا از برابر شكارچى بگذرد . المُنْجِب - ج مَنَاجِب [ نجب ] : مرادف ( المِنْجَاب ) است . المُنْجِبَة - [ نجب ] : مؤنث ( المُنْجب ) است . المُنْجِح - ج مَنَاجِح و مَنَاجِيح : آنكه حاجت و نياز او برآورده شده باشد . المِنْجَد - ج مَنَاجِد [ نجد ] : تپه ، زينت آلاتى كه زنان از گردن تا زير پستان بر خود بياويزند . المِنْجَدَة - ج مَنَاجِد [ نجد ] : چوبدستى كه با آن ستور را راه برند ، چوب يا ابزارى كه با آن پشم و مانند آن را زنند و پاك نمايند . المَنْجَر - [ نجر ] : مقصدى كه به راه آن هدايت شوند . المِنْجَر - [ نجر ] : آنكه شتران را بسرعت راه برد ، ابزار نجارى . المِنْجَرَة - [ نجر ] : سنگ گداخته اى كه با آن آب را گرم كنند . المِنْجَرِد - [ جرد ] : شخص بى موى . المِنْجَش - [ نجش ] : عيبجوى مردم و آشكار كنندهء عيبهاى آنان ؛ « رَجُلٌ مِنْجَشٌ » : آنكه شكار را بر انگيزد تا از جلوى شكارچى بگذرد و شكار شود . المَنْجَع - [ نجع ] : جاى پر آب و علفى كه مردم رو بسوى آن كنند . المِنْجَف - [ نجف ] : زنبيل . المِنْجَل - [ نجل ] : داس كشاورزى ، مردى كه فرزندان بسيار دارد ؛ « سنان مِنجَلٌ » : نيزه اى كه زخم فراخ ايجاد كند . المَنْجَلِيق - منجنيق . المَنْجَم - [ نجم ] : جاى خروج ، معدن ، راه روشن . المِنْجَم - [ نجم ] : شاهين ترازو . المُنَجِّم - [ نجم ] : ستاره شناس ، آنكه از روى حساب ستاره‌ها ادعاى پيشگوئى و طالع بينى نمايد . اين دانش را ( عِلْمُ التّنجِيم ) نامند . المَنْجَنِيق - ج مَجَانِق و مَجَانِيق و مَنْجَنِيقَات : منجنيق كه در اصطلاح نظامى با آن موشك پرتاب كنند ( اين كلمه يونانى است ) . المَنْجُود - [ نجد ] : مفع ، غمگين ، اندوهگين ، هلاك شونده . المَنْجُور - [ نجر ] : مفع ، قرقرهء چاه ، - و در اصطلاح نجاران شامل چيزهائى در داخل خانه از قبيل درب بزرگ و يا كلون درب مىباشد . المَنْجُوش - [ نجش ] : « قولٌ مَنْجُوشٌ » : گفتار مردود و تكذيب شده . المَنْجُوف - [ نجف ] : مفع ، تيرى كه پيكان آن پهن باشد ، ظرفى كه درون آن فراخ باشد ، قبرى كه درون آن گشاد باشد ، مرد ترسو . المِنْجَيْرَة - [ نجر ] ( مو ) : ني لبك كه با آن نغمه سرايند . اين كلمه در زبان متداول رايج است . مَنَحَ - - مَنْحاً ه الشيءَ : آن چيز را به او عطا كرد ، - ه الناقةَ و كُلِّ ذاتِ لَبَنٍ : بچهء ماده شتر يا ساير حيوانات شير ده را به او واگذار كرد . المَنْحَاة - ج مَنَاحٍ [ نحي ] : آبراههء پيچ و خم دار ، راه آب جوى يا آبى كه از چاه