المَكْدَم - [ كدم ] : جاى نشان و اثر . المُكَدَّم - [ كدم ] : بسيار گزيده شده ؛ « رجلٌ مُكَدَّمٌ » : مردى كه ناخدا گاه به جنگ افتد و زخمى شود . المَكْدُود - [ كدّ ] : مفع ، مغلوب . المَكْدُودَة - [ كدّ ] : « أَرضٌ مَكْدُودَةٌ » : زمين سُم كوب شده . المَكْذَبان - [ كذب ] : بسيار دروغگو . المَكْذَبَانَة - [ كذب ] : بسيار دروغگو . المَكْذُبَة - ج مَكَاذِب [ كذب ] : مرادف ( المَكْذَبَة ) است . المَكْذَبَة - ج مَكَاذِب [ كذب ] : دروغ . ( المَكْذَبَة ) است . المَكْذَبَة - ج مَكَاذِب [ كذب ] : دروغ . المَكْذُوب - ج مَكَاذِيب [ كذب ] : دروغ . المَكْذُوبَة - ج مَكَاذِيب [ كذب ] : دروغ . مَكَرَ - - مَكْراً الرجُلَ أو به : او را فريب داد ، - اللَّه فلاناً : خداوند او را با مكرى كه داشت كيفر داد ، - الثّوبَ : جامه را رنگين كرد ، - ه : او را خضاب كرد ، - الأَرضَ : زمين را آبيارى كرد . مَكِرَ - - مَكْراً : سرخ شد . مَكَّرَ - تَمْكِيراً [ مكر ] : دانه و غلات را جمع آورى و احتكار كرد . المَكْر - مصدر است ، فريب ، كيفرِ خدعه و فريب دادن . المَكَرّ - [ كرّ ] : جاى حمله در جنگ . المِكَرّ - [ كرّ ] : آنكه در جنگ بسيار حمله كند ؛ « فرسٌ مِكَرٌّ مِفَرٌّ » : اسب مطيع و منقاد كه هر گاه سواره اش بخواهد حمله كند حمله كند و اگر بخواهد فرار كند او را فرارى دهد . المُكْرَب - [ كرب ] : ريسمان محكم ، بناى استوار ، - مِنَ الْمَفَاصِل : مفصل سخت و محكم ؛ « حافِرٌ مُكْرَبٌ » : سم سخت و استوار . المَكْرَة - ج مَكْر و مُكُور : اسم مره از ( مَكَرَ ) است ، تدبير و چاره جوئى در جنگ ، آبيارى كشت ، گياهى كه داراى برگ است ولى گل نمىدهد . المُكَرْدَس - [ كردس ] : مرد ترنجيده اندام . المُكْرَس - [ كرس ] : مفع ، - من الْقَلائِد : گردن بندى كه مرواريد و مهره‌هاى آن در دو ريسمان از هم جدا باشد . المُكَرَّس - [ كرس ] : مفع ، - من القلائد : مرادف ( المُكْرَس ) است . المُكَرَّشَة - [ كرش ] : غذائى كه از گوشت و غيره در شكنبه تهيه مىشود . المُكْرَع - [ كرع ] : « فرسٌ مُكْرَعُ القوائِم » : اسبى كه داراى پاى استوار است . المَكْرَع - ج مَكَارع [ كرع ] : آبشخور ستوران . المُكْرَعَة - [ كرع ] : من النخيل و غيرِه : درخت خرما و جز آن كه در آب كاشته شده باشد . المَكْرُم - [ كرم ] : مرد كريم و بزرگوار . المَكْرَم - ج مكارم [ كرم ] : مرد كريم و بزرگوار . المَكْرَمَة - ج مَكارِم [ كرم ] : مرد بزرگوار و كريم ؛ « ارضٌ مَكْرَمَةٌ لِلنبَات » : زمين خوب و قابل كشت . المُكَرَّم - [ كرم ] : مفع ، مرد كريم و بخشنده براى همهء مردم . المَكْرُمَة - [ كرم ] : مرد كريم و بزرگوار ، كرم و بخشش ؛ « فعل الخير مَكْرُمَةٌ » : كار خير باعث كرم و تجليل و بزرگوارى است . المَكْرَه - ج مَكَارِه [ كره ] : مكروه و بد . المَكْرُهَة - ج مَكَارِه [ كره ] : مرادف ( المَكْرَهَة ) است . المَكْرَهَة - ج مَكَارِه [ كره ] : آنچه كه انسان از آن كراهت دارد و بر او سخت باشد . المَكْرُوب - [ كرب ] : اندوهگين . المِكْرُوب - ( طب ) : ميكرب كه باعث انتقال بيمارى از بيماران به ديگران مىشود . المِكْرُوسْكوب - مكروسكوپ . - ( اين كلمه يونانى است و عربى آن ( الْمُجْهِر ) است . المَكْرُوه - [ كره ] : مفع ، شر ، ناپسنديده . المَكْرُوهَة - [ كره ] : سختى و بلا . المَكْزُوز - [ كزّ ] : آنكه خدا او را به بيمارى گزاز دچار كند . مَكَسَ - - مَكْساً : حق گمركى را گرفت ، - فِى الْبَيْع : در معامله چانه زد و بها را كم نمود ، - ه : به او ستم كرد . مُكِسَ - الرجُلُ : در فروش و معامله بهايش كم شد . المَكْس - مص ، - ج مُكُوس : ماليات بر درآمد ، حقوق گمركى و يا عوارض فروش و يا وارد كردن كالا . المِكْسَال - [ كسل ] : تنبل ( اين كلمه براى مذكر و مؤنث يكسان به كار مىرود ) . المَكْسَب - ج مَكَاسِب [ كسب ] : در آمد ، عايدات فروش . المَكْسِب - ج مَكَاسِب [ كسب ] : مرادف ( المَكْسَب ) است . المَكْسِبَة - ج مَكَاسِب [ كسب ] : مرادف ( المَكْسَب ) است . المِكْسَحَة - [ كسح ] : جاروب . المَكْسِر - ج مَكَاسِر [ كسر ] : جاى شكستن چيزى ، باطن و نهاد ؛ « مَكْسِرُ الشجرةِ » : بيخ درخت يا تنهء درخت كه شاخه‌ها را از آن مىبرند . المُكَسَّر - [ كسر ] : مفع ، دره اى كه در پيچ و خم آن آب روان باشد ؛ « الجمع المُكَسَّر » : جمعى است كه بناى مفرد آن شكسته مىشود مانند ( رَجُلٌ ) كه جمع آن ( رِجَال ) است . المَكْسَلَة - [ كسل ] : آنچه كه باعث كسالت و تنبلى شود . المَكْسُور - [ كسر ] : مفع ؛ « صوتٌ مَكْسُور » : صداى نرم و نازك . المُكَشْكَش - [ كشكش ] : « ثوبٌ مُكَشْكَشٌ » : جامهء كشدار و پر زرق و برق . ( اين كلمه فارسى است ) . المَكْشُوح - [ كشح ] : آنكه عضوى از بدنش را داغ كرده باشند . المَكْشُوف - [ كشف ] : اسم مفعول است ؛ « عَلَى الْمَكْشُوف » : با صراحت ، آشكارا ؛ « مَكْشُوفُ الرأس » : سر برهنه . سر بى كلاه . المَكَظَّة - [ كَظَّ ] : « طعامٌ مَكَظَّةٌ » : غذائى كه باعث امتلاء معده و سوء هاضمه شود .