المَقْبِرَة - ج مَقَابِر [ قبر ] : مرادف ( المَقْبَر ) است . المِقْبَرَة - ج مَقَابِر [ قبر ] : مرادف ( المَقْبَر ) است . المَقْبُرِيّ - [ قبر ] : منسوب به ( المَقْبُرَة ) است . المَقْبَرِيّ - منسوب به ( الْمَقْبَرَة ) است . المَقْبِس - ج مَقَابِس [ قبس ] : جاى هيزم افروخته به آتش . المِقْبَس - [ قبس ] : آنچه كه با آن آتش افروخته مىشود ، فندك . المَقْبَض - ج مَقَابِض [ قبض ] : قبضه و يا دستهء شمشير و مانند آن . المَقْبِض - ج مَقَابِض [ قبض ] : مرادف ( المَقْبَض ) است . المِقْبَض - ج مَقَابِض [ قبض ] : مرادف ( المَقْبَض ) است . المَقْبَضَة - ج مَقَابِض [ قبض ] : مرادف ( المَقْبَض ) است . المَقْبِضَة - ج مَقَابِض [ قبض ] : مرادف ( المَقْبَضّ ) است . المِقْبَضَة - ج مَقَابِض [ قبض ] : مرادف ( المَقْبَض ) است . المُقْبِل - [ قبل ] : فا ، و در زبان متداول به معناى كشت و غلهء زياد است . المُقَبَّل - [ قبل ] : مفع ، مورد قبول ، - من الثّياب : لباس وصله دار . المُقَبِّلات - [ قبل ] : خوراكهاى اشتهاآور از قبيل سالاد و سوپ و غيره . المُقْبِلَة - [ قبل ] من الزرُوع : مؤنث ( المُقْبِل ) است . المَقْبُوب - [ قبّ ] : بناى سقفدار . المَقْبُوح - [ قبح ] : آنكه از خير خدا بدور است . مَقَتَ - - مَقْتا الرجُلَ : با او كينهء فراوان دارد . مَقُتَ - - مَقَاتَةُ فلانٌ إليَّ : او از ديد من شخص خوبى نيست ، او مورد انتقاد من است . مَقَّت - تَمْقِيتاً [ مقت ] ه : او را به سختى دشمن داشت ، - ه اليَّ قُبْحُ فِعله : مرا كينه دار نمود . المُقْتَبس - [ قبس ] : گُل آتش . المُقْتَبَل - [ قبل ] : « رجُلٌ مُقْتَبَلُ الشباب » : مردى كه آثار پيرى در او ظاهر نشده باشد . المُقْتَتَل - [ قتل ] : ميدان جنگ و گريز . المُقْتَدِر - [ قدر ] : كسى كه در ديگ غذا مىپزد ، همكار ، ميان هر چيزى . المُقْتِر - [ قتر ] : فا ؛ « سَرْجٌ مُقْتِر » : زين اندازهء پشت اسب . المُقْتَضَى - ج مُقْتَضَيَات [ قضي ] : مفع ، نيازمندى و ضرورت ؛ « بمُقْتَضَى كذا » : بموجب آن ، به مقتضاى آن . المُقْتَضَب - [ قضب ] : مفع ، موجز و مختصر ، بحرى از اوزان شعرى : « فاغلاتُ مُفْتَعِلُن » با دو بار تكرار ، شخصى كه كارى به او محول شده و نتواند از عهدهء كار بر آيد ، - من الشِّعْرِ و الكلامِ : شعر و گفتار مرتجل كه بالبداهه گفته شود . المَقْتَل - ج مَقَاتِل [ قتل ] : هر عضوى از بدن كه در اثر صدمه باعث كشته شدن شود مانند گيجگاه ، جاى كشتن ، كشتن . المُقَتَّل - [ قتل ] : مرد كار آزموده ، مرد با تجربه . المُقْتَمّ - [ قمّ ] : آنكه هر چه بر سر سفره از غذا باشد بخورد . المِقْتِي - ( ن ) : خيار ( اين كلمه در زبان متداول رايج است ) . المَقْثَأة - ج مَقَاثِئ [ قثأ ] : كشتزار خيار ، خيارستان . المَقْثُؤَة - ج مَقَاثِئ [ قثأ ] : مرادف ( المَقْثَأة ) است . المِقْحَام - ج مَقَاحِيم [ قحم ] : بسيار ماجراجو ، كسى كه خود را به كارهاى پر خطر مىاندازد . المِقْحَطَة - [ قحط ] : ابزار جمع آورى مواد غذائى . ( اين كلمه در زبان متداول رايج است ) . المِقْحَفَة - ج مَقَاحِف [ قحف ] : چوبى كه با آن گندمها را باد دهند ، شانه . المَقْحُوط - [ قحط ] : « عامٌ مَقْحُوطٌ » : سال خشك و بيحاصل . المُقُدّ - [ قدّ ] : آهنى كه با آن چرم و مانند آن را نازك كنند ، گرزن . المَقَدّ - [ قدّ ] : راه ، جاى هموار . المِقَدّ - [ قدّ ] : مرادف ( المُقُدّ ) است . المِقْداح - [ قدح ] : سنگ چخماق ، زناد ، - و در زبان متداول به معناى كسى است كه ميان مردم فتنه انگيزى و دو بهمزنى كند . المِقْدار - ج مَقَادِير [ قدر ] : توانائى ، مقدار و مبلغ چيزى ، ميزان و اندازه ، آنچه بوسيلهء آن اندازه و مقدار چيزى معلوم شود . المِقْدَام - ج مَقَادِيم : بسيار اقدام كننده ، دلير و بىباك . المِقْدامَة - ج مَقَادِيم [ قدم ] : مرادف ( المِقْدام ) است و ( تاء ) براى مبالغه است . المِقَدَّة - [ قدّ ] : مرادف ( المُقُدّ ) است . المِقْدَح - [ قدح ] : آهنى كه با آن آتش روشن كنند ، - عند العامة : و در اصطلاح درود گران به معناى مته كه با آن تخته را سوراخ كنند مىباشد . المُقَدَّر - [ قدر ] : مفع ، و در زبان متداول به معناى پيشانى بند زنان است كه براى زينت بر سر مىپيچند . المُقَدِّر - [ قدر ] : فا ، - و در زبان متداول به معناى ارزياب غلَّه درختان و زراعت است . المَقْدُرَة - [ قدر ] : مرادف ( المَقْدَرَة ) است . المَقْدَرَة - [ قدر ] : نيرو ، ثروت و دارائى . المَقْدِرَة - [ قدر ] : مرادف ( الْمقدَرة ) است . المَقْدِس - [ قدس ] : جاى مقدّس ؛ « بَيْتُ الْمَقْدِس » : حرم قدس شريف . المُقَدَّس - [ قدس ] : مفع ؛ « البيتُ المُقَدَّس » حرم قدس شريف و مرادف ( بيت المَقْدِس ) است . المُقَدِّس - [ قدس ] : فا ، حَبر ، راهب . المُقَدَّسَة - [ قدس ] : مؤنث ( المُقَدَّس ) است