المَعَاذ - [ عوذ ] : مص ، پناهگاه ، حرز ؛ « مَعَاذ اللَّه » : پناه مىبرم به خدا . المَعَارَة - [ معر ] : تند خوئى و گرفتگى از شدت خشم . المُعَارَضَة - [ عرض ] : مص ، احزاب و يا دسته جات مخالف دولت . المَعَارِف - [ عرف ] : جمع معرفه است ، امور تربيت و پرورش ؛ « وزيرُ المعارف » : وزير آموزش و پرورش ، زيبائيهاى چهره ؛ « مَعَارفُ الرجُلِ » : دوستان و ياران شخص . المُعَارِك - [ عرك ] : فا ، رزمنده ، رزمجو . المَعَارِي - [ عري ] : فرش ، محلهائى كه چيزى در آن نرويد . المِعَاز - [ معز ] : بز . المَعَّاز - دارندهء بز ، چوپان بز . المَعَاش - ج مَعَايش [ عيش ] : رزق و روزى ، وسيلهء زندگى ، زمان يا مكان بدست آوردن روزى ، - ج مَعَاشاة : حقوق ماهانه بازنشستگى ؛ « احيل الى أو على المَعَاش » : باز نشسته شد . المُعَاصِر - ج مُعَاصِرون [ عصر ] : معاصر ، هم زمان . المُعَافَى - [ عفو ] : تندرست و سالم . المُعَاقِب - [ عقب ] : فا ، انتقام گيرنده ، انتقامجو . المُعَاقَبَة - [ عقب ] : كيفر ، جزا . المَعَاقِم - [ عقم ] : مفصلهاى استخوان ؛ « مَعَاقِمُ الخيل » مفاصل اسب . المُعَاكِس - [ عكس ] : فا ؛ « الهُجُوم المُعَاكِس » : حملهء ناگهانى از حالت دفاع به يورش . المَعَالي - [ علو ] : جمع ( مَعْلَاة ) است ، عنوانى است كه به وزير مىدهند مانند « معالي الوزير » . المُعَامَلَة - ج مُعَامَلات : مص ، روش تصرّف ؛ « حُسْنُ أَوْ سوءُ المعَامَلة » روش خوب يا بد در معاملات . معاملهء به مثل و تبادل ( المُعاملة بالمثل ) ، - التجاريَّة : آنچه كه مربوط به تجارت و خريد و فروش باشد ؛ « المُعَامَلات » : احكام معاملات شرعي از قبيل فروش و خريد و يا مانند آن . المَعَان - [ معن ] : منزل ، جايگاه . المَعَانَة - [ عون ] : كمك و مساعدت . المُعَاهَدَة - [ عهد ] : پيمان ميان دو دولت يا بيشتر در مسائل سياسى يا بازرگانى . المُعَاوِد - [ عود ] : فا ، مُواظب ، ماهر ، قهرمان . المُعَاوِن - [ عون ] : معاون ، كمك و يارى دهنده . المُعَاوِيَة - [ عوي ] ( ح ) : سگ ، - بچهء روباه . المُعَايَدَة - ج مُعَايَدات [ عود ] : تبريك عيد . المَعَايِر - [ عير ] : معايب ، نواقص . المُعَايَنَة - [ عين ] : مص ، برادرى از يك پدر و مادر . المَعْبَد - ج مَعَابِد [ عبد ] : جاى عبادت ، مسجد . المُعَبَّد - [ عبد ] : مفع ، مورد احترام و تعظيم ، راه كوفته و تسطيح شده . المَعْبَر - [ عبر ] : آماده براى عبور . المِعْبَر - [ عبر ] : آنچه كه با آن از يكسوى رودخانه بسوى ديگر روند مانند كشتى و پل . المِعْبَرَة - [ عبر ] : مرادف ( المِعْبَر ) است . المَعْبُود - [ عبد ] : مفع ، بُت . المُعْتَاد - [ عود ] : فا ، مألوف و معمولى ؛ « كَالْمُعْتَاد » : طبق معمول . المِعْتَام - [ عتم ] : دير كننده . المَعْتَبَة - [ عتب ] : مص ، عتاب ، خشم . المَعْتِبَة - [ عتب ] : مرادف ( الْمَعْتَبَة ) است . المُعْتَدِل - [ عدل ] : فا ، ميانه رو ؛ « بَلَدٌ مُعْتَدِلُ المناخِ » : سرزمين معتدل كه هواى آن نه بسيار سرد و نه بسيار گرم است . المُعْتَدِي - ج مُعْتَدُون [ عدو ] : فا ، آغازگر حمله . المُعْتِذلَات - [ عذل ] : « أيّامٌ مُعْتَذِلَات » : روزهاى بسيار گرم . المُعَتَّر - [ عتر ] : ناكام و بدشانس . المُعْتَرِضَة - [ عرض ] : « جُمْلَةٌ مُعْتَرِضَةٌ » : جملهء كوتاهى كه داراى معناى كامل است و در ميان جملهء ديگر مىآيد . المُعْتَرف - [ عرف ] : فا ، در مسيحيت به معناى كسى است كه در برابر دشمن اعتراف به مسيحيت كند . المُعْتَرَف - [ عرف ] به : مورد اعتراف . المُعْتَرَك - [ عرك ] : زد و خورد ؛ « مُعْتَرَكُ المنايا » : ميان سالهاى شصت و هفتاد از عمر انسان . المُعْتَزِلَة - [ عزل ] : گروهى از پيروان مذهب قَدَريّه كه خود را از ديگر فرق اسلامى جدا گرفتند . المُعْتَصَم - [ عصم ] : پناهگاه . المُعَتَّقَة - [ عتق ] : مىكهنهء خوب ، نوعى عطر . المُعْتَقَد - [ عقد ] : عقيده ، اعتقاد . المُعْتَمَد - [ عمد ] : مفع ، وكيل و يا نماينده . المُعْتَمِر - [ عمر ] فا ؛ « جاءَ فلانٌ مُعْتَمِراً » : از زيارت حج برگشت . المُعَتَّه - [ عته ] : مرادف ( المعتُوه ) است . المَعْتُوب - [ عتب ] : مفع ، مورد عتاب . المَعْتُوه - [ عته ] : سخيف و كم عقل بدون اينكه ديوانه شده باشد . مَعَجَ - - مَعْجاً الفرسُ : اسب تندرو و رام شد ، - البحرُ : دريا طوفانى شد ، - السيلُ : سيل شتابان آمد ، - الفصيلُ ضرعَ أمِّه : بچه شتر بر پستان مادر فشار آورد و دهانش را برگردانيد تا بتواند به آسانى شير بمكد ، - بِالْقَلَم فِى الدّواة : قلم را در دوات چرخانيد تا مركب به آن چسبد . المَعْج - مص ، اضطراب ، قتال ، غرور جوانى ، وزش ملايم باد . المِعْجَال - ج مَعَاجِيل [ عجل ] : اصرار كننده ؛ « معاجيلُ الطرقِ » : راههاى كوتاه . المُعْجَب - [ عجب ] بكذا : كسى كه از چيزى در شگفت باشد ؛ « مُعْجَبٌ بِنَفْسِه » : خود بزرگ بين ، مستكبر . المَعْجَة - اسم مره از ( مَعَجَ ) است .