مىباشد ، - القِرْبَةَ : مشك را پر كرد . المُزْن - ابر باران زا ؛ « حَبُّ الْمُزْنِ » : تگرگ . المَزَن - عادت ، روش ، حالت و چگونگى . المُزْنَة - پاره اى ابر ، باران . المُزَنَّد - [ زند ] : حرامزاده ، تنگ ، بخيل ، پارچه كم پهنا ؛ « عطاءٌ مَزنَّد » : عطاى كم ، بخشش اندك . المُزَنَّم - [ زنم ] : دنباله رو مردمى كه از آنها نيست و به او احتياج ندارند . المُزْهِر - [ زهر ] : كسى كه براى ميهمان آتش روشن كند . المِزْهَر - ج مَزَاهِر [ زهر ] ( مو ) : بربط ، عود . المَزْهَرِيَّة - [ زهر ] : گلدان شيشه اى . المَزْهُوّ - [ زهو ] : خود بزرگ بين . المَزْهُود - [ زهد ] فيه أو عنه : كنار انداخته يا متروك . المَزْو - ج مَزَايا [ مزو ] : برترى ، امتياز . المِزْوَد - ج مَزَاود [ زود ] : توشه دان ؛ « نُفَاضَة المَزَاوِدِ » : ماندهء غذا كه در توشه دان باشد . المُزَوَّر - [ زور ] : مغشوش ، قلابي ، ساختگى . المِزْوَلَة - ج مَزَاول [ زول ] : ساعت آفتابى . المَزِيَّة - ج مَزَايا [ مزو ] : برترى ، امتياز ، شايستگى در هر چيزى . المَزِيت - [ زيت ] : آنچه كه در آن روغن ريزند . المِزْيَتَة - [ زيت ] : روغندان . المَزِيج - [ مزج ] : در هم آميخته ، بادام تلخ . المَزِيد - [ زيد ] : مص ، مفع ، بسيارى ؛ « بِمَزِيد الشُّكْرِ » : با سپاس فراوان ؛ « بِمَزيد الأَسَف » : با افسوس بسيار ؛ « بِمَزِيد الارتياح » : در منتهاى خوشى ؛ « لَيْسَ له من مَزِيد » : بيش از آن چيزى ندارد . المَزِير - ج أَمَازر [ مزر ] : خوش طبع ، سخت دل . المَزِيز - [ مزّ ] : با فضيلت ، بسيار ، كم ، سخت . المُزَيِّن - [ زين ] : فا ، سلمانى ، آرايشگر ، حجامتگر . المَزْيُوت - [ زيت ] : مرادف ( المَزِيت ) است و به معناى روغنى شده مىباشد . مَسَّ - - مَسّاً و مَسِيساً و مِسِّيسَى [ مسّ ] الشيءَ : با دست خود چيزى را لمس نمود ، دست ماليد ، - المرضُ او الكِبَرُ فلاناً : بيمارى و يا پيرى او را فرا گرفت ، - تِ الحَاجَةُ الى كذا : نيازمندى او را وا داشت كه . . . ، - ه بأذًى او بسوءٍ : او را آزار داد و به او بد كرد ، - ه الشَّيطانُ بنصبٍ او عذابٍ : شيطان او را آزار داد . مُسَّ - مَسّاً [ مسّ ] : ديوانه شد . المَسّ - [ مسّ ] : مص ، ديوانگى ؛ « اصابه مَسٌّ من الْجُنون » : به گونه اى ديوانه شد . المِسّ - [ مسّ ] : مِس . مَسَّى - تَمْسِيَةً [ مسو ] ه : به او شب بخير گفت ، به او ( چگونه شامگاه خود را گذرانيده اى ) گفت . المَسَاء - ج أَمْسِيَة [ مسو ] : فاصلهء زمانى بين ظهر ( نيمهء روز ) تا غروب آفتاب است ؛ « يأتينا صباحَ مساءَ » : صبح و عصر نزد ما مىآيد . المَسَاءَة - ج مَسَاوئ [ سوأ ] : هر كار بد يا گفتار زشت . المَسَّاح - كسى كه چيزى را بسيار پاك كند ، كسى كه مساحت زمين را اندازه گيرى مىكند ( مهندس ) . المِسَاحَة - مصدر و اسم است از « مَسَحَ الأَرضَ » ، و در علم هندسه مقايسهء سطحى محدود است ؛ « علم المِسَاحَة » : علمى است كه از اندازه‌هاى خطوط و سطوح و اجسام بحث مىكند . المَسَّاحَة - برف پاك كن شيشهء ماشين ( اتومبيل ) . المِسَاد - خيك يا ظرف عسل ، استوارى . المُسَاري - [ سري ] ( ح ) : شير درنده . المُسَاجَلَة - [ سجل ] : مص ، براى يكديگر نگاشتن . مَسَاسِ - [ مسّ ] : اسم فعل امر است به معناى ( مُسَّ ) ؛ « لا مَسَاسِ » : لا تَمُسَّ : لمس نكن ، دست نكش . المِسَاس - [ مسّ ] : مص ؛ « له مِسَاسٌ بِكذا » : به چيزى علاقمند است . المَسَّاس - [ مسّ ] : كسى كه بسيار لمس كند ؛ « مَسَّاس الفدَّان » : در نزد شخم زن به معناى مهميز و ابزارى است كه موقع شخم زدن به كار مىبرد . المُسَاعَدَة - ج مُسَاعَدَات [ سعد ] : كمك و يارى ، مدد كارى ؛ « مُسَاعَدة ماليَّة » : كمكهاى مالى . المَسَاعِر - [ سعر ] : « مَسَاعِرُ البعير » : بَغل و شانه‌هاى شتر . المُساف - [ سوف ] : فرزند از دست رفته ، مرده . المَسَاف - [ سوف ] : بينى ، مسافت . المَسَافَة - ج مَسَاوِف و مَسَافَات [ سوف ] : دورى ، فاصله ؛ « على مَسَافَة مِيلين » : بفاصله دو ميل . المُسَافِر - [ سفر ] : مسافر . المَسَافِر - [ سفر ] : « مَسَافِرُ الوجه » : آنچه از صورت كه پيدا و نمايان باشد . المُسَاعِد - [ سعد ] : معاون ، دستيار . المَسَاك - جائى كه آب در آن جمع شود ، بخيلى ، خسيسى . المِسَاك - بخل ، آنچه كه چيزى با آن گرفته شود ، دستهء كارد و يا چاقو و مانند آن . المَسَّاك - بخيل . المَسَّاكَات - انبارهاى آب ، آب انبار . المَسَاكَة - بخل . المِسَاكَة - مرادف ( المَسَاكَة ) است . المَسَالَة - [ مسل ] : « مَسَالَةُ الوجه » : كشيدگى صورت و زيبائى آن . المَسَام - [ سوم ] : گذر سريع و با شتاب . المَسَامّ - [ سمّ ] من الجلد ( ع ا ) : سوراخهاى ريز و منافذ پوست بدن و جاى روئيدن موى . المَسَامَة - [ سوم ] : عتبهء درب . المُسَانَدَة - : مص ، نيروى پشتيبانى در جنگ .