المَرْفُوّ - [ رفو ] : « ثَوْبٌ مَرْفُوٌّ » : پيراهن اصلاح شده كه دوباره دوخته شود . المَرْفُوض - [ رفض ] : متروك ، دور انداخته . المَرْفُوع [ رفع ] : مفع ، گونه اى دويدن ، - مِنَ الْكَلَام : گفتار با صداى بلند ؛ « الحديث المَرْفُوع » : در نزد محدثين حديثى است كه به پيامبر مىرسد . مَرَقَ - - - مَرْقاً القِدْرَ : آب خورش را در ديگ زياد كرد ، - الجلدَ : پشم پوست را كند ، - الطائرُ : پرنده فضله انداخت ، - ه بالرمح : با نيزه او را زد ، - - مُرُوقاً السّهمُ من الرميَّة : تير به هدف خورد و از آن خارج شد ، - من الدّينِ : گمراه و از دين خارج شد ، - فلانٌ در زبان متداول به معناى از يكسو بسوى ديگر عبور كرد مىباشد . مَرِقَ - - مَرَقاً تِ البيضةُ : تخم مرغ فاسد شد و داخل آن به صورت آب در آمد ، - تِ النخلةُ : بار درخت خرما پس از بزرگ شدن فرو ريخت . مَرَّقَ - تَمْرِيقاً [ مرق ] القِدْرَ : آب خورش ديگ را زياد كرد . المَرْق - مص ، - ج امْرَاق ، پشم از هم گسسته ، پشم يا پوست فاسد و بد بو ، خار خوشهء گياهان . المِرْق - پشم يا پوست فاسد و بد بو . المَرَق - ( ط ) : آبگوشت ، سوپ ، خورش . المَرْقَى - ج مَرَاقٍ [ رقي ] : درجه و مرتبه . المَرْقَاة - ج مَرَاقٍ [ رقي ] : نردبان ، پلَّه . المِرْقَاة - ج مَرَاقٍ [ رقي ] : نردبان ، آسانسور كه نام ديگران ( المِصْعَد ) است . المِرْقَاق - [ رق ] : آنچه كه با آن نان را هنگام پخت نازك كنند . المَرْقَأَة - [ رقأ ] : مرادف ( المِرْقَأَة ) است . المِرْقَأَة - [ رقأ ] : نردبان ، پله . المَرْقَب - ج مَرَاقِب [ رقب ] : برج ديده بانى . المِرْقَب - [ رقب ] : دوربين قوى ، تلسكوب . المَرْقَبَة - ج مَرَاقِب [ رقب ] : مرادف ( المَرْقب ) است . المَرَقَة - ( ط ) : مرادف ( المَرَق ) است . المُرْقِد - [ رقد ] ( طب ) : داروى خوابآور مانند مورفين ، راه روشن و هويدا . المَرْقَد - ج مَرَاقِد [ رقد ] : خوابگاه ، - الأخير : گور ، قبر . المَرْقَعَانِ - [ رقع ] : احمق و بىشرم . المُرَقَّق - [ رق ] : نان پهن و نازك . المِرْقَم - ج مَرَاقِم [ رقم ] : قلم ، اتو ، هر ابزار نوشتن و يا نقاشى . المَرْقُوق - [ رق ] : نان نرم ، نان لواش . المَرْقُوم - [ رقم ] : مفع ؛ « المبلغُ المَرْقُوم اعْلاه » : مبلغ نوشتهء بالا با عدد ؛ « كتابٌ مرقومٌ » : كتاب نوشته شده و خوشخط و خوانا ؛ « ثورٌ مَرْقُومُ القوائِم » : گاوى كه روى پاهاى آن خطوط سياهرنگ باشد . المَرْقُومَة - [ رقم ] : مؤنّث ( المرقوم ) است ؛ « ارْضٌ مَرْقُومَةٌ » : زمين كم گياه . مَرَّكَ - تَمْرِيكاً [ مرك ] ه : علامت بر آن زد . المِرْكَاض - [ ركض ] : بسيار دونده . المَرْكَب - [ ركب ] : مص ، وسيله اى كه در خشكى يا دريا بر آن سوار شوند . المُركَّب - [ ركب ] : مفع ، تأليف شده و آماده شده ؛ « مُرَكَّبٌ من عدّة اجزاء » از چند جزو تشكيل شده است ، اصل و نژاد ؛ « مُرَكَّبُ النقص » : عقدهء حقارت ، خود كم بينى ؛ « مُرَكَّبُ التّفوّق » : خود بزرگ بينى ؛ « الجهل المُرَكَّب » : آنست كه شخص نادان نداند كه نادان است . المَرْكَبَات - [ ركب ] : وسايل چرخدار كه با آن بار حمل مىكنند ، برخى از اين وسايل با اسب و استر و برخى با نيروى بخار يا برق مورد استفاده قرار مىگيرد . المَرْكَبَة - [ ركب ] : يك مركب . المَرْكَز - ج مَرَاكِز [ ركز ] : جايگاه و يا موقعيت شخص يا فرماندار ، وسط دايره ، وسط ؛ « المركز التجاريّ و الصناعيّ » : مركز بازرگانى و يا صنايع ، مَقَر ؛ « مركز الشركة ، و مركز الإدارة » : جاى اصلى شركت و يا اداره ، ايستگاه ؛ « مركز التوليد الكهربائى » : ايستگاه توليد برق ؛ « مَرْكَزُ الشرطةِ او البوليسِ » : قرار گاه پليس ، كلانترى ؛ « مراكِزُ الأسنانِ » : جاى بر آمدن دندان . المَرْكَزِيّ - [ ركز ] : منسوب به ( المركز ) است ، « السُّلْطة المَرْكَزِيَّة » : تمركز اختيارات و قوا كه مشرف بر كليهء امور كشور باشد . المَرْكَزِيَّة - [ ركز ] : قرار دادن قدرت در دست يك شخص يا يك هيأت براى ادارهء امور كشور . المِرْكَض - ج مَرَاكِض [ ركض ] : ابزارى كه با آن آتش را بر هم زنند و روشن كنند ، - من الْقَوس : لبه و اطراف كمان ؛ « مَرَاكِضُ الحوضِ » : لبه و اطراف حوض . المُرْكِضَة - [ ركض ] : « قوسٌ مُرْكِضَةٌ » : كمانى كه تير بسرعت از آن خارج شود . المِرْكَضَة - [ ركض ] : كناره ى كمان ، اسبى كه با پاى خود زمين را بكند . المَرْكَل - ج مَرَاكِل [ ركل ] : راه ، آن قسمت از دو طرف ستور كه پاى سوار با آن برخورد كند . المِرْكَل - ج مَرَاكِل [ ركل ] : پاى شخص سوار . المِرْكَم - ( ف ) : ! دستگاه مولَّد نيروى برق ، باطرى ماشين . المِرْكَن - ج مَرَاكِن [ ركن ] : لگن رختشوئى و مانند آن . المُركَّن - [ ركن ] : متين و محكم ؛ « رَجُلٌ مُرَكَّن » : مرد درشت اندام . اين تعبير در زبان متداول رايج است . المَرْكُوب - ج مَرَاكِيب [ ركب ] : مفع ، آنچه بر آن سوار شوند . المَرْكُوض - [ ركض ] : « فرس مَرْكُوضٌ » : اسبى كه وادار به شتاب رفتن شده است . المَرْكُوم - [ ركم ] : « سحابٌ مَرْكُومٌ » : ابر متراكم و بر هم نشسته . المَرْكُومة - [ ركم ] : « ناقَةٌ مَرْكُومة » : ماده شتر فربه . المَرْكِيز - لقبى است اشرافى از كنت بالاتر و از دوك پائينتر - اين كلمه ايتاليائى است - . المَرْمَى - [ رمي ] : مص ، - ج مَرَام : جاى تيراندازى ، - فى لعب كرة القَدَم : جاى