ندارد و از مجموع اين حدود چنين نتيجه گيرى مىشود كه اگر مجموع آن متناهى باشد سلسله متقارب است و در غير اين صورت متباعد خواهد بود . المُتَشائِم - [ شأم ] : بد خيال ، كسى كه همواره طبيعت او دنيا را بد و سياه جلوه مىدهد . المُتَشَابِه - [ شبه ] : فا ؛ « مُثلَّثان او مُضَلَّعَان مُتَشَابِهان » . ( ه ) : دو شكل مثلَّث يا چند ضلعى كه داراى زاويه‌هاى متساوى و ضلعهاى متناسب مىباشند . المُتَشَايِع - [ شيع ] : شريك . المُتَشَبِّث - [ شبث ] : فا ، مرد سرسخت . المُتَشَدِّد - [ شدّ ] : فا ، سختگير ، بخيل . المُتشرِّد - [ شرد ] : آواره . المُتَشَرِّع - [ شرع ] : مردى كه به شرع و قانون گرايش داشته باشد . المُتَشَمِّس - [ شمس ] : فا ، نيرومند و محكم . المُتَصَرِّفِ - [ صرف ] : فا ، استاندار . المُتَصَرِّفِيَّة - [ صرف ] : استاندارى ، سمت استاندار . المُتَصَنِّع - [ صنع ] : كسى كه با تكلَّف كارى را انجام دهد . المُتَصَيِّد - [ صيد ] : دام گستر . المُتَصَيَّف - [ صيف ] : ييلاق . المُتَضَامِنُون - [ ضمن ] من الغْرَماء : افرادى كه ضمانت يكديگر را در برابر صاحب حق بنمايند . المُتَضَلِّع - [ ضلع ] من العلوم : كسى كه در دانش يد طولانى و خبرگى داشته باشد . المُتَطَابِقَة - [ طبق ] ( ع ج ) : از اصطلاحات علم جبر است و عبارت از دو مجموعهء مساوى با هم است مانند ( ب + ج ) 2 - ب 2 + 3 ب ج + ج 3 ، ( س + 1 ) ( س + 2 ) - س 2 + 3 س + 2 . المُتَطَبِّب - ( طبّ ) : كسى كه مبادرت به درمان و معالجه كند ولى پزشك نباشد . المُتَطَرِّف - [ طرف ] : كسى كه در طرف و سوئى باشد ، دارنده و پيرو عقيده يا مذهبى به حد اكثر آن ، ميانه رو . المُطَلِّب - [ طلب ] : كسى كه راضى كردن او سخت باشد . المُتَطَلِّبَات - [ طلب ] : مقتضيات ، نيازمنديها . المُتَطَوِّع - [ طوع ] : داوطلب كارهاى خير و نيك علاوه بر واجبات مذهبى ، كسى كه داوطلب سربازى و خدمت در ارتش باشد . مَتَعَ - مُتُوعاً الشيءُ : آن چيز بدرازا كشيد ، - النّهارُ : روز بلند شد ، - السّراب : سرآب در آغاز روز بر آمد ، - الْحَبْلُ : ريسمان محكم شد ، - النّبيذُ : سرخى مىبسيار شد ، - الرَّجُلُ : دست باز و زيرك شد ، - مَتْعاً و مُتْعَةً بالشّيء : آن را برد ، - مَتْعاً و مُتْعاً بِفُلانٍ : او را تكذيب كرد . مَتُعَ - - مَتَاعَةً الرجُلُ : تيز هوش و با ظرافت شد . مَتَّعَ - تَمْتِيعاً [ متع ] الشيءَ : آن را بالا برد و طولانى كرد ، - ه اللَّه بِكَذا : خداوند او را پايدار و متنعم براى زمان بسيار بدارد ، - الْمَرأَة المُطَلَّقَةَ : آنچه كه از لباس و تشك و رختخواب و ساير اثاث به زنيكه طلاق گرفته است مىدهند و آن را ( مُتْعَةُ الطَّلاق ) نامند . المُتَعَارَف - [ عرف ] عليه : معمولى ، آنچه كه عرف و عادت بر آن استناد مىكند . المُتَعَاقِب - [ عقب ] : يكى بعد از ديگرى ؛ « الْحُكُوماتُ الْمُتَعَاقِبَة » : دولتهاى پى در پى . المُتَعَاقِدانِ - دو طرف عقد و يا پيمان . المُتَعامِدانِ - « مُسْتقيمانِ مُتَعامِدان » ( ه ) : دو خط مستقيم و عمودى بر يكديگر كه زاويهء قائمه از آن بدست مىآيد . المُتَعَاوِنة - [ عون ] : زن پير و سالخورده . المَتْعَب - ج مَتَاعِب [ تعب ] : مرادف ( الْمَتْعَبة ) است . المَتْعَبَة - ج مَتَاعب [ تعب ] : خستگى ، جاى خسته شدن ، آنچه كه خستگى باعث آن مىشود ، « المَتاعِب » : رنجها و سختيها . المُتَعَبَّد - [ عبد ] : محلّ نيايش و پرستش . المُتْعَة - ج مُتَع : مرادف ( المِتْعَة ) است ؛ « مُتْعَةُ المرأةِ » : آنچه از وسائل زندگى و پوشاك كه بعد از طلاق به زن مىرسد . المِتْعَة - ج مِتَع : اسم است از تمتيع ، توشه كم ، شكار و غذا كه از آن بهره مند شوند . المُتَعَدِّد - [ عدّ ] : بسيار ، گوناگون ؛ « مُتَعَدِّدُ النّواحى » : داراى جهات مختلف و بسيار . المُتَعَذِّر - [ عذر ] : ممتنع ، غير ممكن . المَتْعَسَة - [ تعس ] : چيزى كه باعث بد بختى باشد ؛ « هَذَا الأَمْرُ منحسةٌ مَتْعَسَة » : اين امر بدبختى و نحسى آور است . المُتَعَفِّن - [ عفن ] : « لحمٌ مُتَعَفِّن » : گوشت گنديده كه بوى آن تغيير كرده است . المُتَعَلِّق - [ علق ] : فا ؛ « مُتَعَلِّقٌ بِكذا » : ويژهء اوست ؛ « مِنْ مُتَعلِّقاتِه » : از ويژه گيها و اختصاصات اوست . المُتَعَمِّد - [ عمد ] : فا ، كسى كه از روى عمد و اتخاذ تصميم كارى بكند . المُتَعَنَّت - [ عنت ] : كسى كه براى خود خوارى و بدى بخواهد ؛ « ارْضَاء المتعنِّتِ صَعْبٌ » : خوشنود كردن خوار طلب سخت است . المُتَعَهِّد - [ عهد ] : فا ، كسى كه عهده دار انجام كارى بشود . المَتْعُوس - ج مَتَاعِيس [ تعس ] : بد بخت ، بد شانس . المُتَعَيِّش - [ عيش ] : فا ، كسى كه با مستمرّى و درآمدى زندگى كند ولى براى او كافى نباشد . المُتَعَيِّف - [ عيف ] : پيشگو ، كسى كه از روى حركت پرندگان فالگيرى كند . المُتَغَرِّض - ج مُتَغَرِّضُون [ غرض ] : كسى كه داراى غرض سياسى يا مانند آن باشد و آن را مورد هدف و تأييد قرار دهد ؛ « هو مُتَغرِّضٌ عليه أَوْ ضِدُّه » : او هدف و غرضى نسبت به او يا بر ضد او دارد . المُتَفَائِل - [ فأل ] : اسم فاعل است ، كسى كه فال نيكو بزند . المِتْفَال - [ تفل ] : مؤنّث [ التَّفِل ] است به معناى بو گرفته و فاسد شده ، زن بد بو . المَتْفَحَة - [ تفح ] : باغ سيب . سيبستان . المُتَفَرْنِس - ج مُتَفَرْنِسون : مردى كه فرانسوى شده يا دنباله رو و خو گرفته از