گسترده . الفَجُور - ج فُجُر : آنكه غرق در گناه و معصيت است ، گناهكار و تبهكار . الفَجِيعَة - ج فَجَائِع : مصيبت سخت و دردناك . فَحَّ - - فَحّاً و فَحِيحاً و تَفْحَاحاً [ فحّ ] النائمُ : آن مرد هنگام خواب ( خورخور ) كرد ، - تِ الأَفعَى : مار از دهان خود آواز داد ، - ت الرَّائِحَةُ : بوى خوش آمد . اين كلمه در زبان متداول رايج است . الفَحَّاش - بسيار ناسزاگو ، مبالغه ( الْفَاحِش ) است . الفَحَّاشَة - مؤنث ( الفَحَّاش ) است . الفَحَّاص - مرد بسيار كنجكاو . الفِحَالَة - حالت مردى ، صفت جنس نر بر خلاف ماده . الفَحَّام - ج فَحَّامَة : سازندهء زغال ، زغال فروش . الفَحَّامَة - گروهى از مردم ايتاليا كه داراى حزبى سياسى بنام ( كاربونارى ) مىباشند . فَحَجَ - - فَحْجاً : متكبر شد ، خودبزرگ بين شد . فَحِجَ - - فَحَجاً و فَحْجَةً في مِشْيتِه : هنگام راه رفتن جلوى دو گام او بهم نزديك و پاشنه‌هاى پاى وى از هم دور شدند . فَحَّجَ - تَفْحِيجاً [ فحج ] في مِشْيتِه : مرادف ( فَحَجَ ) است ، - رِجْلَيْه : ميان دو پاى خود را فاصله داد . الفُحُح - [ فحّ ] : مارهاى پر هيجان و برانگيخته شده . فَحُشَ - - فَحْشاً و فَحَاشَةً الأَمرُ : آن كار بد شد ، - تِ الْمرأَةُ : آن زن بدشكل و سالخورده شد . فَحَّشَ - تَفْحِيشاً [ فحش ] بِه : او را دشنام داد و رسوا كرد . الفُحْش - مص ، گفتار و يا كردارى بد . الفَحْشَاء - زنا ، گناه زشت و ناپسنديده . فَحَصَ - - فَحْصاً عنه : دربارهء او كاوش و كنجكاوى نمود ، - بِرِجْلِه : با پاى خود خاك را بهم زد و برانگيخت ، - لِلْخبزة : براى نان جائى در ميان آتش درست كرد ، - التّرابَ : خاك زمين را بيرون كشيد ، - المَطَرُ التّرابَ : باران خاك را جابجا و زير و رو كرد ، - الظَّبيُ : آهو با سرعت دويد . الفَحْص - مص ، - ج فُحُوص : امتحان ، آزمايش ، هر جائى كه براى زندگى مناسب باشد . الفَحْصَة - اسم مرّه از ( فَحَصَ ) است . الفَحْل - ج فُحُول و أَفْحُل و فِحَال و فِحَالَة و فُحُولة ( ح ) : جانور نر ، درخت خرماى نر ؛ « فُحُولُ الشُّعَرَاءِ » : بزرگان شعر ، شاعرانى كه در هجو كردن چيره باشند . الفَحْلَة - من النساءِ : زن كه داراى اخلاق و خوى مردانه باشد ، زن بد زبان . الفِحْلَة - مترادف ( الذُّكُورة ) است . فَحَمَ - - فَحْماً : او نتوانست پاسخ دهد . فَحِمَ - - فَحْماً و فُحَاماً و فُحُوماً الصبيُّ : كودك آنقدر گريه كرد تا صدايش گرفته شد . فَحُمَ - - فُحُوماً و فُحُومَةً : سياه شد . فُحِمَ - فَحْماً و فُحَاماً و فُحُوماً الصبيُّ : به معناى ( فَحِمَ ) است . فَحَّمَ - تَفْحِيماً [ فحم ] الشيءَ : آن چيز را سياه كرد . الفَحْم - زغال ؛ « فَحْمُ الْحَطَبِ » : زغال چوب ؛ « الفَحمُ الْحَجَري » : زغال سنگ . الفَحَم - مترادف ( الفَحْم ) است . الفَحْمَة - ج فِحَام و فُحُوم : يك پاره زغال ؛ « فَحْمَةُ اللَّيْل » : تاريكى دل شب . الفَحْوَى - [ فحو ] من الكلام ، ج فَحَاوٍ : روش و معناى سخن . الفَحْوَاء - [ فحو ] مِنَ الكلام ، ج فَحَاوٍ : معناى كلام و سخن . الفُحْوَاء - [ فحو ] من الكلام ، ج فَحَاوٍ : مرادف ( الفَحْوَاء ) است . الفُحُولَة - حالت مردى ، نرى . الفَحُوم - آنكه نتواند پاسخ بدهد . الفَحِيح - [ فحّ ] : مص ؛ « فَحيحُ الأَفْعى » : صداى مار كه از دهان خود بيرون آورد . الفَحِيص - آنكه همواره راز و عيب دوست خود را پيگيرى و دنبال كند . الفَحِيم - سياه ، - ( ك ) : كاربن . الفَخّ - ج فِخَاخ و فُخُوخ [ فخّ ] : تله ، دام كه با آن شكار كنند . الفَخَّار - سفال ، كوزه . الفَخَّارَة - ج فَخَّار : يك كوزه ، واحد ( الْفَخَّار ) است . الفَخَّارِيّ - كوزه گر ، سفال ساز و در زبان متداول بر آن ( فَاخُورِيّ ) اطلاق مىشود . الفَخَامَة - مص ، لقب ويژهء رياست جمهورى ؛ « فَخَامَةُ رَئيسِ الدّولة » و « صَاحِبُ الفَخَامَة » و « فَخَامَةُ الرَّئيس » : القابى است كه معمولا بر نخست وزير اطلاق مىشود . فَخَتَ - - فَخْتاً السّقفَ : سقف را سوراخ كرد ، - رأسَه بِالسّيْفِ : شمشير بر سر او فرود آورد ، - الشَّيءَ : آن چيز را بريد ، - الإِنَاءَ : روى ظرف را باز كرد ، در ظرف را باز كرد . فَخَّتَ - تَفْخِيتاً [ فخت ] تِ الفاخِتَه : قمرى صدا درآورد ، آواز داد . الفَخْت - سوراخهاى گِرد بر سقف ، نور ماه يا مهتاب ، دام و تله . فَخَذَ - - فَخْذاً ه : بر ران او زد يا ران او را شكست . فُخِذَ - ران او شكست . الفَخْذ - ج أَفْخَاذ ( ع ا ) : ران - اين كلمه مؤنث است . الفِخْذ - ج أَفْخَاذ ( ع ا ) : مترادف ( الْفَخْذ ) است . الفَخِذ - ج أَفْخَاذ ( ع ا ) : مترادف ( الفَخْذ ) است . فَخَرَ - - فَخْراً و فَخَراً و فَخَاراً و فَخَارَةً و فِخِّيرَى و فِخِّيرَاء : از صفات و برازندگى و بزرگى خود يا خانواده اش سخن گفت و افتخار كرد ، - ه : بر او در فخر چيره شد ، - ه على فُلان : او را بر ديگرى برترى داد . فَخِرَ - - فَخَراً منه : فخر فروشى و تكبّر كرد .