خوش گل پخش گرديد ، - المِشكُ اوِ الطِّيب : بوى مشك و عطر پخش شد ، - تِ القِدْرُ : ديگ به جوش آمد ، - تِ الشُّجَّةُ : خون از زخم جارى شد . فاحَ - - فَيحاً [ فيح ] : فراخ شد ، - تِ الْغَارَةُ : حمله گسترده شد ، - فيحاً وَفُيُوحاً الدَّمُ : خون جارى شد ، - - فيحاً تِ الشجَّةُ : خون بسيار از زخم جارى شد ، - الرَّبيعُ : بهار سرزمين كشور را سبز و بارور كرد ، - الشَّىءَ عِندَ العامَّة : موضوع را روشن كرد ، - فَيْحاً و فَيَحَاناً الحرُّ : گرماى هوا سخت شد ، - تِ القِدْرُ : ديگ به جوش آمد . الفاحِش - ناپسنديده ، بد اخلاق ، بخيل ؛ « رَجُلٌ فاحِشٌ » : مرد بد زبان ؛ « غَبَنٌ فاحِشٌ » : زيان بسيار كه در اثر فريب خوردن در خريد و فروش پديد آيد . الفاحِشَة - ج فَواحِش : مؤنث ( الفاحِش ) است ، زِنا ، گناه قبيح و زشت . فَاحَصَ - فِحَاصاً و مُفَاحَصَةً [ فحص ] ه : هر يك راز و عيب ديگرى را جستجو مىكردند . الفاحِم - فا ، سياه « اسْوَد فاحِمٌ » و « فاحِمُ السَّواد » : سياه مانند زغال ؛ « ماءٌ فاحِمٌ » : آب راكد كه جريان نداشته باشد . الفاخِتَة - ج فَوَاخِت ( ح ) : نوعى كبوتر طوقدار ، فاخته . فاخَرَ - فِخَاراً و مفَاخَرَةً [ فخر ] ه : در فخر فروشى بر او چيره شد . الفاخِر - بهترين از هر چيزى . الفاخُور - ج فَيَاخير : نوعى ريحان ( سبزهء خوشبو ) . الفاخُورَة - كارگاه سفال سازى . اين كلمه در زبان متداول رايج است . الفاخُورِيّ - سفال ساز . اين كلمه در زبان متداول رايج است . فادَ - - فَيْداً [ فيد ] المالُ له : دارائى از دست او رفت ، براى او ماند ، - تْ له فَائِدةٌ : براى او سود بدست آمد . فادَى - فِدَاءً و مُفَادَاةً [ فدي ] الرجُلَ : او را در برابر فديه آزاد كرد ، او را نجات داد . الفادِح - سخت و دشوار ؛ « نَزَلَ بِه امْرٌ فادحٌ » : پيشامدى سخت بر او وارد شد ؛ « رَكِبَه دَيْنٌ فادِحٌ » : بدهى او زياد و سنگين شد . الفادِحَة - ج فَوَادِح : پيشامد جانگداز ؛ « فوادِحُ الدَّهر » : حوادث زمانه . الفادِن - ج فَوَادِن ( ب ) : دستگاه سنجش استحكام ساختمان و ارزيابى آن . الفادِي - [ فدي ] : فا ، فداكار ، آنكه در برابر پول و جز آن خود را از اسارت رها سازد ، لقب حضرت عيسى مسيح ( ع ) نزد مسيحيان . فارَ - - فَوْراً و فَوَراناً و فُؤُوراً [ فور ] تِ القِدْرُ : ديگ به جوش آمد و محتويات آن بالا رفت ، - الْمَاءُ : آب از زمين جوشيد و روان شد ، - العِرْقُ : رگ برآمده شد و زد ، - المِسْكُ : بوى مشك پراكنده شد ، - فَوْراً القِدْرَ : ديگ را به جوش آورد ، - المِيزانَ : براى ترازو دو شاخهء زبانه ساخت . الفار - [ فور ] ( ح ) : موش ، مترادف ( الفَأْر ) است . الفارَة - [ فور ] ( ح ) : واحد ( الفَأر ) است . الفارح - آنكه خوشحال و شادمان باشد . فارَزَ - مُفارَزَةً [ فرز ] شريكَه : شريك خود را رها كرد . الفارِز - فا ؛ « لِسانٌ فارِزٌ » : زبان گويا و قاطع ؛ « كلامٌ فارزٌ » : سخنى روشن و آشكار . الفارِزَة - مؤنّث ( الفَارِز ) است . الفارِس - ج فُرْسان و فَوارِس : فا ، اسب سوار ، اسب دار ، از مردان جنگجو و اسب سوار كه در قرون وسطى ( قرنهاى ميانه ) منتسب به ( الْفُروسيّة ) بودند . فارِس - ايرانيان ، كشور ايران . الفَارِسِيّ - منسوب به ( الفارس ) است ، يك ايرانى . اين كلمه معرب پارس از زبان فارسى است . الفَارِسِيَّة - زبان فارسى . الفارِض - ج فُرَّض : گذشته ، آنكه واجبات خود را مىداند ، مرد تنومند . الفارِضَة - ج فارِضَات و فَوارِض : مؤنّث ( الفَارِض ) است . فارَطَ - فِرَاطاً و مُفَارَطةً [ فرط ] ه : بر او پيشدستى نمود ، با او رو به رو شد . الفارع - فا ، بلند و زيبا ؛ « فارعُ الطُّولِ » و « فارعُ القامةِ » : مرد بلند بالا ؛ « جَبَلٌ فارعٌ » : كوهى بلندتر از سلسله كوههاى خود . الفارِعَة - ج فَوَارع : مؤنّث ( الفَارِع ) است ؛ « فَارِعَةُ الجَبل » : قلهء كوه ؛ « فارِعَةُ الطَّريقِ » : بالاى راه و پيرامونِ راه . الفارِغ - فا ؛ « بِفَارِغ الصَّبْر » : با بىصبرى ، با شكيبائى . فارَقَ - فِرَاقاً و مُفَارَقَةً [ فرق ] ه : از او فاصله گرفت و جدا شد . الفارِق - ج فُرَّاق : فا ، آنچه حق را از باطل جدا كند ، يك لكهء ابر . الفارِقَة - ج فَوَارِق و فارِقَات : مؤنّث ( الفَارِق ) است . فارَكَ - مُفَارَكَةً [ فرك ] ه : از او جدا شد . الفارِه - ج فُرَّه و فُرَّهَةٌ و فُرْهَةٌ و فَرَهَةٌ و فُرْه : ماهِر و آشكار ، پُرخور ، با نشاط و سبكبال . الفارِهَة - ج فَوَارِه و فُرُه : مؤنّث ( الفَارِه ) است ، كنيز زيبا و جوان . الفارُوق - كسى كه امور را از هم جدا مىكند ، لقب خليفهء دوّم عمر ، بسيار ترسو . فازَ - - فَوْزاً [ فوز ] بالأَمر : بر آن چيز دست يافت ، - مِنَ الْمَكْرُوه : از آن بدى نجات يافت ، - الرَّجُلُ : آن مرد نابود شد و مُرد . الفازَة - [ فوز ] : چادرى كه دو ستون داشته باشد . الفازِر - فا ، راه فراخ و دراز . الفازِرَة - مؤنّث ( الفَازِر ) است ، راهى كه به شِنزار منتهى شود . الفازع - ج فَزَعَة : ترسو ، يارى طلب . فاسَخَ - مُفاسَخَةً [ فسخ ] ه العقدَ أو البيعَ : با فسخ قرارداد و معاملهء با او موافقت كرد . فاسَدَ - مُفاسَدَةً [ فسد ] القومَ : به آن قوم بدى كرد .