شعله‌ى آتش يا بخار . اين واژه در زبان متداول رايج است . التَّهْتَار - [ هتر ] : حماقت و نادانى . التَّهْتَان - [ هتن ] : گونه‌اى فتنه و آشوب كه همه جا را فرا گيرد . التَّهَتُّر - [ هتر ] : مترادف ( التَّهْتَار ) است . تَهَتَّكَ - تَهَتُّكاً [ هتك ] السترُ و نحوُهُ : اين واژه مطاوع ( هَتَكَ ) است ، - فلانٌ : آبروى فلانى ريخته شد ، مفتضح شد ، - فى البِطَالةِ : با تنبلى و بيكارى زندگى كرد . تَهَتَّمَ - تَهَتُّماً [ هتم ] الشيءُ : آن چيز شكسته شد . تَهَجَّىَ - تَهَجِّياً [ هجو ] الحروفَ : حروف را با نامهاى آن شمرد . تَهَجَّأَ - تَهَجُّؤاً [ هجأ ] الحرفُ : اين واژه لغتى است در ( تَهَجَّاهُ ) . تَهَجَّدَ - تَهَجُّداً [ هجد ] الرجُلُ : آن مرد شبانگاه خوابيد ، بيدارى كشيد يا بيدار ماند . التَّهَجُّد - [ هجد ] : مص نماز شب . تَهَجَّرَ - تَهَجُّراً [ هجر ] فلانٌ : آن مرد بسان مهاجران در آمد ، - القَومُ : آن قوم در گرما و نيمه‌ى روز به راه افتادند . تَهَجَّمَ - تَهَجُّماً [ هجم ] على الشيء : وادار به حمله بر آن شد . تَهَدَّى - تَهَدِّياً [ هدي ] : راهنمائى و هدايت خواست . التَّهْدَاد - [ هدّ ] : تهديد و ترسانيدن به كيفر . تَهَدَّبَ - تَهَدُّباً [ هدب ] السحابُ : ابر نزديك به زمين شد ، - تِ الأَغْصَانُ : شاخه‌هاى درخت آويزان شدند . تَهَدَّجَ - تَهَدُّجاً [ هدج ] الصوتُ : آن صدا با لرزش قطع شد ، - تِ النَّاقَةُ : ماده شتر بر فرزند خود مهربان شد ، - القَومُ على فُلانٍ : آن قوم لطف و مهربانى فلانى را آشكار كردند . تَهَدَّدَ - تَهَدُّداً [ هدّ ] هُ : او را تهديد كرد . تَهَدَّكَ - تَهَدُّكاً [ هدك ] : خود را به حماقت زد ، - عَلَيهِ بِالْكَلَامِ : آن مرد را با سخن خود تهديد كرد . تَهَدَّلَ - تَهَدُّلًا [ هدل ] تِ الشفةُ : لب سست شد ، - تْ اغْصَانُ الشَّجَرةِ اوْ ثِمَارُهَا : شاخه‌هاى درخت يا ميوه‌هاى آن آويزان شد ، - الثَّوبُ : جامه فراخ و روان شد . تَهَدَّمَ - تَهَدُّماً [ هدم ] البناءُ : آن ساختمان بتدريج فرو ريخت ، - الثَّوبُ : آن پيراهن كهنه شد . تَهَذَّأَ - تَهَذُّؤاً [ هذأ ] تِ القرحةُ : آن قرحه فاسد و بريده شد . تَهَذَّبَ - تَهَذُّباً [ هذب ] : مطاوع ( هَذَّبَ ) است ، - الرّجُلُ : آن مرد پاك و پيراسته شد . تَهَرَّى - تَهَرِّياً [ هرو ] هُ : او را با چوبدستى زد . تَهَرَّأَ - تَهَرُّؤاً [ هرأ ] تِ الماشيةُ : ستوران از سرماى سخت از پاى در آمدند ، - اللَّحمُ : آن گوشت پخته و از هم باز شد ؛ « تَهَرَّأَ الثَوبُ » : جامه كهنه و پاره شد . تَهَرَّشَ - تَهَرُّشاً [ هرش ] الغيمُ : ابر باز و پراكنده شد . تَهَرْطَقَ - تَهَرْطُقاً [ هرطق ] : بدعتگذار در دين شد . اين واژه در اصطلاح مسيحيان به كار برده مىشود . تَهَرَّعَ - تَهَرُّعاً [ هرع ] اليهِ : بسوى او شتاب كرد ، - تِ الرِّمَاحُ : نيزه‌ها برافراشته آمدند . تَهَرْهَرَ - تَهَرْهُراً [ هرهر ] تِ الريحُ : وزش باد صدا كرد . التَّهْرِيب - [ هرب ] : مص ، اسم است از ( هَرَّبَ الأَشْيَاءَ الْمَمْنُوعَة ) : قاچاق مواد ممنوعة . تَهَزَّأَ - تَهَزُّؤاً [ هزأ ] : مترادف ( هَزَأَ ) است . تَهَزَّجَ - تَهَزُّجاً [ هزج ] الصوتُ : صدا پياپي آمد ، - تِ القَوْسُ : كمان بهنگام انداختن تير صدا كرد ، - الرَّعْدُ : رعد صدا كرد . تَهَزَّزَ - تَهَزُّزاً [ هزّ ] : آن چيز لرزيد و جنبيد . تَهَزَّعَ - تَهَزُّعاً [ هزع ] الرجُلُ : آن مرد شتاب كرد ، اخمو و ترشروى شد ، - تِ المَرْأَةُ فى مِشْيَتِها : آن زن با سرگردانى راه رفت ، - تِ الإِبلُ فِى سَيْرِهَا : شتران جنبيدند و راه رفتند ، - لَهُ : براى او ناشناس و بيگانه شد . تَهَزَّمَ - تَهَزُّماً [ هزم ] تِ القِرْبةُ : مشك خشك و پاره شد ، - البِنَاءُ : آن ساختمان ويران شد ، - تِ الْقَوسُ : كمان صدا داد . و همينگونه است در ( الرّعد و العَصَا ) ، - تِ السُّحُبُ بِالْمَاءِ : ابرها با صدا از هم پاشيده و پراكنده شدند . تَهَزْهزَ - تَهَزْهُزاً [ هزهز ] الشيءُ : آن چيز تكان خورد ، - الَيهِ قَلْبِي : دلم بسوى او شادمان شد و تكان خورد . تَهَسْهَسَ - تَهَسْهُساً [ هسهس ] الدرعُ أو الحَلْيُ : زره يا زيور آلات صدا دادند . تَهَشَّمَ - تَهَشُّماً [ هشم ] الشيءُ : مطاوع ( هَشَّمَ ) است ، - الشجَرُ : آن درخت از خشكى شكسته شد ، - فُلانٌ الشىْءَ : فلانى آن چيز را شكست ، - الأَرْضُ : زمين به علت نيامدن باران خشك و بى حاصل شد ، - النَّاقَةَ : ماده شتر را دوشيد ، - تِ الإبِلُ : شتران سُست و ناتوان شدند ، - الرَّجُلَ : آن مرد را گرامى و بزرگ داشت ، - زَيداً : زيد را خشنود و راضى كرد ، - على فُلانٍ : بر فلانى مهربانى كرد . تَهَصَّرَ - تَهَصُّراً [ هصر ] تْ أَغصانُ الشجرةِ : شاخه‌هاى درخت آويزان شد . تَهَضَّمَ - تَهَضُّماً [ هضم ] هُ : به او ستم كرد ، حق او را نداد ، او را خوار و زبون كرد ، - لِلْقَومِ : فرمانبردار آن شد ؛ « تَهَضَّمْتُ لهُ نَفْسِي » : از وى با هر وضعى راضى و خشنودم . تَهَطْرَسَ - تَهَطْرُساً [ هطرس ] الرجُلُ : آن مرد در راه رفتن ناز و تكبر كرد . تَهَطَّلَ - تَهَطُّلًا [ هطل ] المَطَرُ : باران با دانه‌هاى درشت پياپى باريد . تَهَفَّكَ - تَهَفُّكاً [ هفك ] : در راه رفتن سرگردان و سست شد . تَهَفْهَفَ - تَهَفْهُفاً [ هفهف ] الرجُلُ : مترادف ( هَفْهَفَ ) است . تَهَكَّكَ - تَهَكُّكاً [ هكّ ] الرجُلُ : آن مرد سرگشته و سرگردان شد . تَهَكَّمَ - تَهَكُّماً فلاناً و بفلانٍ : فلانى را مسخره كرد ، - على فلانٍ : خشم او بر فلانى سخت شد ، - على الأَمْرِ الفَائِت : از آن كار