خاموش كردن روشنائى در شب و ممنوعيت رفت و آمد مردم در كوچه و خيابان بهنگام وضع غير عادى . تَجَوَّهَ - تَجَوُّهاً [ جوه ] : خود را بزرگ كرد ، بزرگى نشان داد در حالى كه به او نمىآمد . التَّجْوِيد - [ جود ] : مص ، - فى القراءة : درست خواندن كلمات و حروف بمقتضاى قواعد زبان ، و در قرائت قرآن فن درست خواندن آيات و سوره‌هاى قرآن كريم است . تَجَيَّش - تَجَيُّشاً [ جيش ] تْ نفسُهُ : حال او بد و منقلب شد ، - القومُ : آن قوم گردهم آمدند . تَجَيَّفَ - تَجَيُّفاً [ جيف ] تِ الجُثَّةُ : لاشه بوى بد گرفت . تَحَابَّ - تَحَابّاً [ حبّ ] القومُ : آن قوم يكديگر را دوست داشتند . تَحَاتَّ - تَحَاتّاً [ حتّ ] الورقُ من الشجر : برگ از درخت فرو ريخت ، - شَعْرُهُ عن رأسه : موى سر او ريخت ، - تِ الأسنانُ : دندانها كرم خوردگى پيدا كرد . تَحَاثَّ - تَحَاثّاً [ حثّ ] القومُ : آن قوم برانگيخته شدند . تَحَاجَّ - تَحَاجّاً [ حجّ ] الرجُلانِ : آن دو مرد با هم ستيز و دشمنى كردند . تَحَاجَى - تَحَاجِياً [ حجو ] القومُ : آن قوم در هوشيارى و زيركى بر هم چيره شدند . تَحَاجَزَ - تَحَاجُزاً [ حجز ] القومُ : آن قوم از يكديگر جدا شدند . تَحَادَّ - تَحَادّاً [ حدّ ] الرجُلانِ : آن دو مرد بر يكديگر خشم كردند . تَحَادَبَ - تَحَادُباً [ حدب ] : گوژ پشت شد . تَحَادَثَ - تَحَادُثاً [ حدث ] القومُ : آن قوم با يكديگر سخن گفتند . تَحَادَرَ - تَحَادُراً [ حدر ] : فرود آمد ؛ « رأيتُ الدّمعَ يتحادُر على لِحْيَتِهِ » : اشك را ديدم كه بر ريش او مىريزد . تَحَادَقَ - تَحَادُقاً [ حدق ] القومُ : آن قوم يكديگر را نگريستند . تَحَاذَى - تَحَاذِياً [ حذو ] القومُ الماءَ : آن قوم آب را بطور مساوى ميان خود تقسيم كردند ، - الرجلان : آن دو مرد با هم روبرو شدند . تَحَارَبَ - تَحَارُباً [ حرب ] القومُ : آن قوم آتش جنگ برافروختند . تَحَارَضَ - تَحَارُضاً [ حرض ] القومُ على العمل : آن قوم بر كار كردن تشويق شدند . تَحَارَفَ - تَحَارُفاً [ حرف ] عليهِ في البيع و غيرِهِ : در فروش و جز آن به او حيله زد . تَحَازَنَ - تَحَازُناً [ حزن ] : اندوهگين شد . تَحَاسَى - تَحَاسِياً [ حسو ] الرجُلانِ : آن دو مرد با هم سوپ يا آش خوردند . تَحَاسَبَ - تَحَاسُباً [ حسب ] الرجُلانِ : آن دو مرد به حساب يكديگر رسيدگى كردند . تَحَاسَدَ - تَحَاسُداً [ حسد ] الرجُلانِ : هر يك از آن دو مرد بر ديگرى حسادت كردند . التَّحَاسِير - [ حسر ] : مصيبتها و پيشامدها . التَّحَاسِين - [ حسن ] : چيزهاى خوب و نيكو . تَحَاشَى - تَحَاشِياً [ حشي ] عن الشيءِ : از آن چيز منزه شد ، از او دور شد . تَحَاشَدَ - تَحَاشُداً [ حشد ] القومُ : آن قوم براى كارى گرد هم آمدند . تَحَاصَّ - تَحَاصّاً [ حصّ ] القومُ الشيءَ : آن قوم آن چيز را بطور مساوى ميان خود تقسيم كردند . تَحَاصَبَ - تَحَاصُباً [ حصب ] القومُ : آن قوم بسوى يكديگر سنگريزه پرتاب كردند . تَحَافَى - تَحَافِياً [ حفو ] الرجُلانِ الى السلطان : آن دو مرد از يكديگر نزد سلطان شكايت كردند . تَحَاقَّ - تَحَاقّاً [ حقّ ] الرجُلانِ : آن دو مرد با هم نزاع و دشمنى كردند . تَحَاقَدَ - تَحَاقُداً [ حقد ] القومُ : برخى از آن قوم بر برخى ديگر كينه ورزيدند . تَحَاقَرَ - تَحَاقُراً [ حقر ] : خود را خوار و كوچك كرد . تَحَاكَّ - تَحَاكَّاً [ حكّ ] الشيئانِ : آن دو چيز با هم برخورد كردند ، - الرَّجُلانِ : آن دو مرد با هم مسابقه دادند . تَحَاكَمَ - تَحَاكُماً [ حكم ] القومُ الى الحاكم : آن قوم از يكديگر نزد حاكم دادخواهى كردند . تَحَالَفَ - تَحَالُفاً [ حلف ] القومُ : آن قوم با هم پيمان بستند . تَحَالَمَ - تَحَالُماً [ حلم ] : خود را به شكيبائى زد . تَحَامَى - تَحَامِياً [ حمي ] هُ : خود را از وى نگاهداشت و دورى كرد . تَحَامَسَ - تَحَامُساً [ حمس ] القومُ : آن قوم بر يكديگر سخت گرفتند و جنگيدند . تَحَامَقَ - تَحَامُقاً [ حمق ] : خود را به حماقت و نادانى زد . تَحَامَلَ - تَحَامُلًا [ حمل ] في الأمر و بالأمر : آن كار را با سختى و مشقت تحمل كرد ، - على نفسِهِ : آن چيز را با زحمت و مشقت به عهده گرفت ، - على فلانٍ : فلانى را تكليف شاق كرد ، - الشَّيْخُ فى مَشْيِهِ : آن پيرمرد به سنگينى راه رفت ، - اليهِ : بسوى او آمد ، - عَنهُ : از وى روى گردانيد . تَحَانَّ - تَحَانّاً [ حنّ ] : مشتاق شد . تَحَاوَرَ - تَحَاوُراً [ حور ] القومُ : آن قوم با هم سخن و گفت و شنود كردند . تَحَاوَشَ - تَحَاوُشاً [ حوش ] القومُ عليهِ : آن قوم او را در ميان خود گرفتند . تَحَايَدَ - تَحَايُداً [ حيد ] هُ : از او دورى كرد . اين واژه در زبان متداول رايج است . تَحَايَصَ - تَحَايُصاً [ حيص ] عن كذا : از چيزى عدول كرد و برگشت . تَحَبَّبَ - تَحَبُّباً [ حبّ ] اليهِ : با او مهربانى و محبت نمود ، دوست او شد . تَحَبَّرَ - تَحَبُّراً [ حبر ] : زيبا و آراسته شد ، - السحَابُ : ابر پديد آمد و پخش شد . تَحَبَّسَ - تَحَبُّساً [ حبس ] في الكلام : از سخن باز ايستاد ، - على كذا : خود را از آن چيز دور كرد . تَحَبَّشَ - تَحَبُّشاً [ حبش ] القومُ : آن قوم گردهم آمدند . تَحَبَّكَ - تَحَبُّكاً [ حبك ] : خود را در جامه‌اش پيچيد ، كمربند بست . تَحَبَّلَ - تَحَبُّلًا [ حبل ] الصيدُ : شكار در دام