بعثت انبيا براى تربيت الهى و سعادت بشر خداى تبارك و تعالى نه احتياج به ماها دارد ، نه احتياج به تربيت ما دارد . همهء ما اگر مشرك هم بشويم ، شديم ، جهنم ؛ همهء ما هم موحد هم بشويم ، يك نفعى [ به او ] نمىرسد ؛ تمامْ مربوط به خود ماست ؛ بعث انبيا براى تربيت ماست كه ما در آن ورق كه بايد تربيت بشويم ، جورى تربيت بشويم كه آنجا هم زندگىمان زندگى سعادتمند باشد . اگر اين تربيت نباشد و انسان با همان خوى حيوانى از اين عالَم به عالَم ديگر برود ، در آن عالَم سعادت ندارد و به شقاوت مىرسد ؛ انسان در آن عالَم به ظلمات مىرسد . انبيا آمده‌اند كه ما را از اين عالَم طبيعت كم كم تربيت كنند و آن مقدارى كه مربوط به تربيتهاى معنوى است به ما بفرمايند ، به وحىْ مِنَ اللَّه تعالى ؛ تا ما ، كه اگر انبيا نباشند يك حيوانى هستيم كه هر چه هست همين طبيعت [ است و ] بيشتر از اين ادراك نداريم ، ما را ببرند به آن عالَم و تقويت كنند كه ما وقتى از اين عالَم منتقل به يك عالَم ديگرى شديم ، زندگى آن عالَم هم يك زندگى سعادتمند [ انه ] باشد . تمام نكتهء آمدن انبيا اين است كه تربيت كنند اين بشر را - كه قابل از براى اين است كه تربيت بشود و ما فوق حيوانات است - اين را تربيتش كنند ؛ براى اينكه همان طورى كه اينجا زندگى سعادتمند - اگر همهء اوضاع طبيعت به وفق مراد باشد - يك زندگى سعادتمند در اينجا دارند ، آنجا هم زندگى سعادتمند داشته باشند . لطفى است از جانب خداى تبارك و تعالى به بشر كه قابل از براى اين است كه تربيت بشود . و تربيت بشر به وحى خدا و به تربيت انبيا اين است كه چيزهايى كه رابطه بوده است ما بين آن عالَم و اين عالَم ، چيزهايى كه اگر آن كارها را ما انجام بدهيم در تربيت معنوى ما دخالت دارد ، آنها را به ما بيان كردند كه اين كارها را بكنيم . ما نمىدانيم البته كه آيا رابطهء ما بين نماز و سعادت آن عالَم چيست ؛ رابطه‌اش را ما نمىدانيم ، خدا مىداند ؛ چنانچه من و شما كه طبيب نيستيم نمىدانيم كه رابطهء ما بين اين قرصى كه طبيب مىدهد با اين مرض چيست ، لكن رابطه دارد ؛ آنكه عالِم است اين رابطه را ادراك كرده است و به ما گفته است و ما هم بايد اطاعت كنيم تا مرضمان خوب بشود . اين رابطه را كه بين اين اعمال ما ،