سخنرانى [ در جمع ايرانيان مقيم خارج ( شهادت در راه خدا ، سيرهء انبيا است ) ] زمان : 3 آبان 1357 / 22 ذى القعدة 1398 مكان : پاريس ، نوفل لوشاتو موضوع : قربانى دادن در راه خدا سيرهء انبيا است حضار : دانشجويان و ايرانيان مقيم خارج بسم اللَّه الرحمن الرحيم آزادى زندانيان سياسى كافى نيست امروز اطلاع دادند كه زندانيهاى سياسى را يك مقدارى آزاد كردند و مقدارى هم بناست آزاد شود . آيا ببينيم كه اين آزاد كردن جبران مىكند اين مسائل را ؟ يك نفر انسان را ده سال ، پنج سال ، كمتر ، بيشتر ، از همهء جهات ساقط كنند ، همهء آزاديها را از او بگيرند ، در حبس همهء شكنجه‌ها و زجرها را به او بدهند ، بعدش بگويند كه شما آزاديد ! خوب اين پنج سال تضييع عمر يك مسلمان ، يك انسان ، پنج سال ، ده سال زجر دادن به يك انسان ، به يك مُسْلم ، اينها هيچ ؟ حالا آزاد ، تمام شد قضيه ؟ با اينكه آزاد كردند يك عده‌اى از علما را و ساير طبقات را ، ما قانع هستيم ؟ حالا ديگر آرام بايد بشود ملت ؟ آشتى كردند آنها با ملت ؟ يا اينكه جوّ ، يك محيطى است كه برايشان ديگر امكان نمانده است كه ادامه بدهند ؛ دست و پا مىزنند براى اينكه خودشان را از اين محيط - جوّى كه تمام نفوس بر ضد آنها توجه پيدا كردند - با اين دست و پا مىخواهند نجات بدهند خودشان را ؛ لكن آيا مىشود ؟ قابل نجاتند اينها ؟ ! اين شاه كه حدود سى سال بر ما حكومت كرده ، بر مسلمانها حكومت كرده ؛ اين حكومت چنگيزى ، اين همه از مسلمانها را كشته ، اين همه از مسلمانها را از وطن آواره كرده ، اين همه از انسانها را از حقوق بشرى جدا كرده است ، محروم كرده است ، حالا مىگويد كه خوب ، آزادشان كرديم ، ديگر چى مىخواهيد از جان ما ! ده سال عمر مىخواهند از جان شما ! شما ده سال عمر يك انسان را در حبس ، در يك اتاق دو ذرعى هدر داديد . زندگى يك انسان كه بايد به اين مردم