اجتماعات دوتايى ، چهار تايى ، صدتايى ، ده تايى بايد مراقبت كرد : احترام كرد از بزرگان ، احترام كرد از رفقا ، احترام كرد از مؤمنين . لسان سوء ، نعوذ باللَّه ، نداشت ؛ اشكال [ و ] مناقشهء بى جا انسان نكند . اگر فرض بفرماييد شما در نظرتان يك كسى يك كارى انجام مىدهد يا انجام نمىدهد و ناگوار است در نظر شما ، محمول به صحت است . نبايد انسان همين طور بدون اينكه توجه كند به مطلبى ، يكوقت خداى نخواسته جسارت كند به يك مؤمنى ، به يك مسْلمى ، به يك طلبه‌اى ، به يك اهل علمى ، فضلًا از اينكه به يك عالِمى ، فضلًا از اينكه به يك مرجعى . اينها [ را ] بايد مواظبت كرد ؛ انسان بايد خودش را مواظبت كند ؛ حفظ كند اين جهات را تا موفق بشود . تهذيب در جوانى شما بعدها يك مسئوليت بزرگى به عهده‌تان است . عالِم يك شهر بشويد ، مسئوليت آن شهر را داريد ؛ ان شاء اللَّه عالِم يك مملكت بشويد ، مسئوليت آن مملكت را داريد ؛ مرجع يك امت بشويد ، مسئوليت آن امت را داريد . از حالا شالودهء اين معنا را كه بتوانيد در آن وقت مسئوليت خودتان را و دين خودتان را ادا كنيد ، از حالا بايد به فكر اين مطلب باشيد . بخواهيد كه خير ، ما حالا درسمان را مىخوانيم و بعدها ان شاء اللَّه ، بعد از اينكه پير شديم ، ان شاء اللَّه وارد مىشويم در تهذيب اخلاق ؛ اين امكان ندارد ؛ امكان ندارد اين امر . اگر در جوانى انسان مهذب شد ، شد . اگر در جوانى خداى نخواسته مهذب نشد ، بسيار مشكل است كه در زمان كهولت و پيرى كه اراده ضعيف است و دشمن قوى ، ارادهء انسان ضعيف مىشود و جنود ابليس در باطن انسان قوى ، ممكن نيست ديگر آن وقت . اگر هم ممكن باشد بسيار مشكل است . از حالا به فكر باشيد ؛ از جوانى به فكر باشيد . الآن هر قدمى كه شما برمىداريد رو به قبر است . هيچ ، هيچ معطلى ندارد ؛ هيچ اشكالى ندارد . هر دقيقه‌اى كه از عمر شريف شما مىگذرد ، يك مقدارى به قبر و آنجايى كه از شما سؤالات خواهند كرد و همه مسئول خواهيد بود ، داريد نزديك مىشويد . فكر اين مطلب را بكنيد كه قضيه نزديك شدن به مرگ است ، و هيچ كس هم سند به شما نداده است كه صد و بيست سال عمر كنيد . صد و بيست ساله نداريم ؛ ممكن است بيست و پنج