سخنرانى [ در جمع علما و طلاب و اهالى قم ( شرايط اسفبار سياسى - اجتماعى ) ] زمان : قبل از ظهر 11 آذر 1341 / 4 رجب 1382 مكان : قم ، مسجد اعظم موضوع : شرايط اسفبار سياسى - اجتماعى ، و بيان خدمات و مبارزات روحانيت شيعه ؛ سياستهاى ضد دينى رژيم شاه مناسبت : آغاز دروس حوزهء علميه قم پس از ختم غائلهء انجمنهاى ايالتى و ولايتى حضّار : علما ، فضلا ، طلاب و اهالى قم [ بسم اللَّه الرحمن الرحيم ] قيام امير المؤمنين ( ع ) در مقابل معاويه . . . ضمناً تذكرات لازمى بود كه بايد دولتها متوجه باشند . از اول ظهور اسلام ، مسلمين حافظ دين مبين اسلام بوده‌اند ؛ حتى براى حفظ دين از حق خود مىگذشتند . حضرت امير المؤمنين - عليه السلام - با خلفا همكارى مىكردند ، چون ظاهراً مطابق دستور دين عمل مىنمودند و تشنجى در كار نبود ، تا موقعى كه معاويه روى كار آمد و از طريقه و روش خلفا منحرف گشته و خلافت را مبدل به سلطنت نمود . در اين موقع حضرت ناچار شد قيام كند ؛ چون نمىتوانست قيام نكند ؛ زيرا روى موازين شرع و عقل نمىتوانستند معاويه را يك روز بر مقام خلافت پايدار ببينند . ناصحينى كه حضرت را از روى غفلت نصيحت مىكردند و مىگفتند بگذاريد معاويه بماند تا پايهء سلطنت و خلافت شما محكم شود ، بعداً او را از مقامى كه دارد پايين بياوريد ، نمىدانستند كه اگر حضرت صبر مىكرد بعداً مورد اعتراض مسلمين واقع مىشد ، و پس از محكم شدن كار ، ممكن نبود او را خلع كرد حالا شايد اشخاص غافل اين نكته در ذهنشان باشد كه خوب بود حضرت وقتى جاى پاى خودش را محكم مىكرد ، معاويه را خلع كند ؛ و لكن اشتباه است . لهذا وقتى