و اين فرموده مطابق است با آنچه بعض اهل معرفت گويند « 1 » در سرّ رفع يد كه به واسطهء آن ، غير را به پشت سر اندازد و خار طريق وصول را از ميان بردارند و خود را منقطع از ماسوا و خالص و مخلص - بىشائبهء توجه به غير و غيريت كه شرك است در مذهب عشق و محبت - گردانند ؛ آن گاه به معراج حقيقى معنوى و مسافرت الى اللَّه روند . و اين مسافرت و معراج بىرفض غير و غيريت و ترك خودى و انانيت صورت نگيرد ؛ چنانچه با تكبيرات سبعهء افتتاحيّه خرق حجب سبعهء كليهء مُلكيه و ملكوتيه گردد . پس ، نماز اوليا چنان است كه در هر تكبيرى حجابى خرق كنند ، و عوالم اين حجاب را رفض كنند ، و قاطنين اين سُرادق را ترك گويند . پس از آن ، كشف حجاب ديگرى بر آنها شود و تجلى تقييدى ديگرى بر قلوب آنها گردد ؛ باز آن خار طريق آنها نگردد و مايهء سرگرمى و توجه قلبى آنها نشود ، و آن را به تكبير ديگر خرق كنند . گويى باطن قلب آنها مىسرايد : اللَّهُ أَكبَرُ مِنْ أَنْ يَتَجَلّى تَجَلِّياً تَقْيِيديّاً ؛ چنانچه شيخ الاولياء و المخلصين ، جناب خليل الرحمن ، در آن سفر عرفانى شهودى و تجليات تقييدى فرمود . پس ، سالك الى اللَّه و مسافر كوى عشق و مجذوب طريق وصول يك يك حجب را خرق كند تا به تكبير آخر رسد ، و بدان حجاب سابع را خرق كند و رفض غير و غيريت كند و گويد : وَجَّهْتُ وَجْهِيَ لِلَّذِي فَطَرَ السَّماواتِ وَ الْأَرْضَ « 2 » تا آخر آيه ، چنانچه حضرت ابراهيم خليل گفت . پس از آن ، فتح باب گردد و كشف سُبحات جلال بر او شود ؛ باز استعاذه كند و با اسم خداى تعالى وارد شود . و اشاره به اين فرموده است در حديث شريف محمّد بن علىّ بن الحسين - رضوان اللَّه عليه - بِإسْنادِهِ عَنْ أَبِي الْحَسَنِ - عليه السلام - أَنَّهُ رَوى لِذَلِكَ عِلَّةً أُخْرَى وَهِيَ : « أن النبي - صلى الله عليه و آله - لما أسري به إلى السماء ، قطع سبع حجب ؛ فكبر عند كل حجاب تكبيرة ؛ فأوصله الله عز و جل بذلك إلى منتهى الكرامة » « 3 » .

--> ( 1 ) - أسرار العبادات وحقيقة الصلاة ، قاضى سعيد قمّى ، ص 41 ؛ شرح توحيد الصدوق ، ج 1 ، ص 607 ؛ أسرارالحكم ، ص 604 . ( 2 ) - « من روى خويش را به سوى كسى كردم كه آسمان‌ها و زمين را آفريد » . ( الأنعام ( 6 ) : 79 ) ( 3 ) - وسائل الشيعة ، ج 6 ، ص 22 ، « كتاب الصلاة » ، « أبواب تكبيرة الإحرام » ، باب 7 ، حديث 5 .