« و كسى كه قرائت قرآن كند و عمل به آن نكند ، خداوند او را كور محشور فرمايد روز قيامت . مىگويد : " خداوندا ، من بينا بودم پس چرا مرا كور محشور كردى ؟ " مىفرمايد : " چنانچه تو نسيان آيات ما كردى كه بر تو فرو فرستاديم امروز نيز تو نسيان شدى . " پس او را به سوى آتش فرستند » . « و كسى كه قرائت قرآن كند براى خدا و خالص از ريا و براى يادگرفتن معالم دين ، ثواب او مثل ثوابى است كه به جميع ملائكه و انبيا و مرسلين دهند » . يعنى از سنخ ثواب آنان به او مرحمت فرمايند . « و كسى كه تعلم كند قرآن را براى ريا و سُمعه تا آن‌كه با جاهلان جدال كند و مباهات به علما كند و دنيا را به آن طلب كند ، متفرق فرمايد خداوند استخوان‌هاى او را روز قيامت ؛ و در آتش كسى از او شدت عذابش بيشتر نيست ، و به جميع انواع عذاب او را معذب كنند از شدّت غضب و سخط خداوند بر او » . « و كسى كه تعلم قرآن كند و در علم تواضع نمايد و تعليم بندگان خدا دهد و از خداوند اجر طلبد ، در بهشت از [ او ] كسى ثوابش بزرگ‌تر نيست و منزله‌اى از منزلهء او بالاتر نيست ؛ و هيچ منزل رفيع و درجهء بلند نفيس در بهشت نيست مگر آن‌كه بزرگ‌تر و وافرتر آن را او دارد » . در معنى ترتيل است و از آداب قرائت ، كه موجب تأثير در نفس نيز هست و سزاوار است كه شخص قارى مواظبت آن كند ، ترتيل در قرائت است . و آن ، به‌طورى كه در حديث است ، عبارت است از حد توسط بين سرعت و تعجيل در آن ، و تأنّى و فتور مفرط كه كلمات از هم متفرق و منتشر گردد . عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ يَعْقُوبَ بِإسْنادِهِ عَنْ عَبْدِاللَّهِ بْنِ سُلَيْمَانَ ، قَالَ : سَأَلْتُ أَبَا عَبْدِاللَّهِ - عليه السلام - عَنْ قَوْلِ اللَّهِ تعالى : وَ رَتِّلِ الْقُرْآنَ تَرْتِيلًا قَالَ : « قال أمير المؤمنين ، عليه السلام : تبينه تبيانا و لا تهذه هذ الشعر [ ولا تنثره ] نثر الرمل ؛ و لكن أفزعوا قلوبكم القاسية ؛ ولا يكن