پر معلوم است كسى كه اهميت به امرى دهد ؛ ناچار آن را هرچه زود و نيكوتر باشد انجام دهد . به خلاف آن‌كه اگر آن را سست بشمارد و ناچيز بداند ، كه در اتيان آن نيز تهاون و سستى كند و تغافل ورزد . و خدا نكند كه كار انسان منجر شود به استخفاف به نماز و تهاون و سهل‌انگارى در امر آن . رسول خدا - صلّى اللَّه عليه و آله - مستخفّ به نماز را فرمود اگر بميرد و نمازش چنين باشد ، به دين من نمرده است « 1 » . بلكه گاهى شود كه انسان به واسطهء استخفاف به امر صلاة و تهاون و سستى در آن ، كارش منجر به ترك آن شود . طبيعى است كه انسان اگر چيزى در نظرش قيمت نداشت ، كم كم از نظرش مىافتد و آن را نسيان مىكند . ما كه در كارهاى دنيايى كمتر فراموشى برايمان حاصل مىشود ، خصوصاً در مهمّات آن ، براى آن است كه نفس به واسطهء بزرگ شمردن آن و حبّ مفرط به آن توجهش مصروف به آن است و دائماً متذكر آنست ؛ و البته چنين امرى فراموش شدنى نيست . مثلًا اگر كسى به شما وعده دهد كه اوّل ظهر روز كذا من به شما فلان مبلغ ، كه در نظر شما مهم است ، مىدهم ، و او را صادق در آن وعده بدانيد ، ناچار آن روز را و ميعادگاه را فراموش نمىكنيد و دائماً ساعت‌شمارى مىكنيد تا موعد برسد ؛ و در آن وقت با كمال حضور قلب و توجه باطن در اوّل موعد خود را حاضر مىكنيد . اينها براى آن است كه حبّ نفس بر آن چيز و بزرگ شمردن آن ، شما را مفتون آن نموده و هرگز در امر آن تهاون نمىكنيد . و همين‌طور در ساير امور دنيوى هر كس به فراخور حال خود . ولى اگر چيزى در نظرتان خوار و بىقيمت بود ، نفس اگر به او توجهى كند آنى

--> ( 1 ) - امام باقر عليه السلام فرمود : « بَيْنَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه و آله و سلم جَالِسٌ فِي الْمَسْجِدِ إِذْ دَخَلَ رَجُلٌ فَقَامَ يُصَلِّي فَلَمْ يُتِمَّ رُكُوعَهُ وَلَا سُجُودَهُ . فَقَالَ ( ص ) : نَقَرَ كَنَقْرِ الْغُرَابِ ! لَئِنْ مَاتَ هَذَا وَهَكَذَا صَلَاتُهُ لَيَمُوتَنَّ عَلَى غَيْرِ دِينِي » ؛ ( [ روزى ] پيامبر صلى الله عليه و آله و سلم در مسجد نشسته بود فردى بر وى وارد شد و به نماز ايستاد ، ركوع و سجده نماز را به‌طور كامل بجا نياورد . پيامبر فرمود : " چون كلاغ بر زمين منقار كوبيد ! اگر اين شخص بميرد و نمازش اين باشد ، به‌تحقيق كه بر دين من نمرده است " » . ( وسائل الشيعة ، ج 4 ، ص 31 ، « كتاب الصلاة » ، « أبواب أعداد الفرائض ونوافلها » ، باب 9 ، حديث 2 )