و از كافى شريف سند به حضرت باقر - عليه السلام - رساند كه فرمود حضرت على بن الحسين - عليهما السلام - به فرزندان خود مىفرمود : « بپرهيزيد از دروغ كوچك و بزرگ در تمام سخن‌هاى خود ، چه جدّى باشد يا شوخى ؛ زيرا كه انسان اگر در امر كوچك دروغ گفت ، جرئت پيدا مىكند بر امر بزرگ . آيا نمىدانيد كه پيغمبر خدا - صلّى اللَّه عليه و آله - فرمود كه " بندهء خدا راستى را پيشهء خود مىكند تا آن‌كه خداوند او را صدّيق مىنويسد ؛ و دروغ‌سرايى را پيشهء خود مىكند تا آن‌كه خداى تعالى او را كذّاب مىنويسد « 1 » " » . و در كافى سند به جناب اصبغ بن نُباته رساند ، قَال : قَال أميرُ المؤمنين عليه السلام : « لا يجد عبد طعم الأيمان حتى يترك الكذب هزله وجده » « 2 » . « نمىچشد بنده‌اى مزهء ايمان را ، مگر آن‌كه ترك كند دروغ را در شوخى و جدّى » . و در وصاياى رسول اكرم - صلّى اللَّه عليه و آله - به حضرت اباذر غفارى است : « يا أبا ذر ، ويل للذي يحدث فيكذب ليضحك به القوم . ويل له ، ويل له » « 3 » . « واى بر كسى كه نقل كلامى كند به دروغ تا مردم بخندند به آن . واى بر او ، واى بر او » . اكنون با اين همه اخبار و تشديدات رسول خدا و ائمهء هدى - عليهم السلام - خيلى جرأت و شقاوت مىخواهد كه انسان اقدام به اين امر بزرگ و خطيئهء مهمه نمايد . و چنانچه دروغ‌گويى از مفاسد بسيار مهمه شمرده شده ، صدق لهجه و راستى گفتار از محاسن بسيار مهم است . و در اخبار اهل بيت از آن مدح بليغ شده است ، و ما به ذكر

--> ( 1 ) - عَنْ أَبِي جَعْفَرٍ عليه السلام قَالَ : « كَانَ عَلِيُّ بْنُ الْحُسَيْنِ - صَلَواتُ اللَّه عَلَيْهِمَا - يَقُولُ لِوُلْدِهِ : اتَّقُوا الْكَذِبَ ، الصَّغِيرَ مِنْهُ وَالْكَبِيرَ ، فِي كُلِّ جِدٍّ وَهَزْلٍ ؛ فَإِنَّ الرَّجُلَ إِذَا كَذَبَ فِي الصَّغِيرِ ، اجْتَرَى عَلَى الْكَبِيرِ . أَمَا عَلِمْتُمْ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه و آله ، قَالَ : مَا يَزَالُ الْعَبْدُ يَصْدُقُ حَتَّى يَكْتُبَهُ اللَّهُ صِدِّيقاً ؛ وَمَا يَزَالُ الْعَبْدُ يَكْذِبُ حَتَّى يَكْتُبَهُ اللَّهُ كَذَّاباً » . ( الكافي ، ج 2 ، ص 338 ، « كتاب الإيمان و الكفر » ، « باب الكذب » ، حديث 2 ؛ وسائل الشيعة ، ج 12 ، ص 250 ، « كتاب الحجّ » ، « أبواب أحكام العشرة » ، باب 140 ، حديث 1 ) ( 2 ) - الكافي ، ج 2 ، ص 340 ، « كتاب الإيمان و الكفر » ، « باب الكذب » ، حديث 11 ؛ وسائل الشيعة ، ج 12 ، ص 250 ، « كتاب الحجّ » ، « أبواب أحكام العشرة » ، باب 140 ، حديث 2 . ( 3 ) - الأمالي ، طوسى ، ص 537 ، حديث 1 ؛ وسائل الشيعة ، ج 12 ، ص 251 ، « كتاب الحجّ » ، « أبواب أحكام‌العشرة » ، باب 140 ، حديث 4 .