عليهم - گرديد ، به اصلاح سيرت و باطن آنها كوشد ؛ و هر قدر مىتواند جديت كند كه لااقل واجبات را با حضور قلب بياورد و اصلاح نقايص آنها را نيز با نوافل كند ؛ چنانچه در احاديث شريفه است كه نوافل جبران فرائض را مىكند و سبب قبول آنها مىشود . فِي العِلَل بِإسْنادِهِ عَنْ أَبِي جَعْفَرٍ - عليه السلام - قَالَ : « إنما جعلت النافلة ليتم بها ما يفسد من الفريضة » « 1 » . وَرَوَى الشَّيْخُ ، قُدِّس سِرّه ، بِإسْنادِهِ عَنْ أَبِي بَصِيرٍ ، قَالَ : قَالَ أَبُو عَبْدِاللَّه ، عليه السلام : « يرفع للرجل من الصلاة ربعها أو ثمنها أو نصفها أو أكثر به قدر ما سها « 2 » ؛ و لكن الله تعالى يتم ذلك بالنوافل » « 3 » . حضرت صادق - عليه السلام - فرمود : « بالا مىرود براى مرد از نماز چهار يك يا هشت يك يا نصفش ، يا بيشتر به قدرى كه سهو نموده ؛ ولى خداى تعالى تمام كند آن را به نافله‌ها » . و از اين قبيل روايت بسيار است . و معلوم است ماها خالى از سهو و نسيان و اختلال حواسّ و ديگر امور منافى با نماز يا كمال آن نيستيم ، و خداى تعالى به لطف كامل خود نوافل را قرار داده تا جبران نقايص آن را بنماييم . و البته لازم است حتى الامكان غفلت از اين امر نكنيم و نوافل را ترك ننماييم . در هر حال اى عزيز ، قدرى از حال غفلت بيدار شو و در امر خود تفكر كن و صفحهء

--> ( 1 ) - « نافله براى اين قرار داده شده است تا به آن آنچه از واجب تباه شده است جبران گردد » . ( علل الشرائع ، ص 329 ، حديث 4 ؛ وسائل الشيعة ، ج 4 ، ص 73 ، « كتاب الصلاة » ، « أبواب أعداد الفرائض » ، باب 17 ، حديث 10 ) ( 2 ) - قوله : « بِقَدْرِ ما سها » مقصود از حديث شريف چنانچه در روايات ديگر است آن است كه از نماز آن‌قدربالا مىرود و مقبول مىشود كه قلب را اقبال است . پس قوله : « بِقَدْرِ ما سها » براى بيان اصل نسب است نه بيان آنچه مرفوع مىشود . و محتمل است سهو در اين‌جا به معنى سكون قلب و لين آن باشد زيرا كه سهو به معنى سكون و لين آمده چنانچه جوهرى ( أ ) گويد . منه عفي عنه أ - الصحاح ، ج 6 ، ص 2386 ، مادهء « سها » . ( 3 ) - تهذيب الأحكام ، ج 2 ، ص 341 ، حديث 2 ؛ وسائل الشيعة ، ج 4 ، ص 74 ، « كتاب الصلاة » ، « أبواب أعداد الفرائض » ، باب 17 ، حديث 12 .