كه عبادت يكى از امور مهمه‌اى است كه از كارهاى ديگر اهميتش بيشتر بلكه طرف نسبت با آنها نيست ، البته اوقات آن را حفظ مىكند و براى آن وقتى موظف مىكند . و ما پس از اين به قدر مقدور شمه‌اى از آن را بيان مىكنيم . در هر حال ، انسان متعبد بايد اوقات عبادتش موظف باشد . البته اوقات نماز را ، كه مهم‌ترين عبادات است ، بايد حفظ كند و آنها را در اوقات فضيلت بجا آورد ؛ و در آن اوقات براى خود شغل ديگرى قرار ندهد . و همان‌طور كه براى كسب مال و منال و براى مباحثه و مطالعه ، وقت موظف قرار مىدهد ، براى اين عبادات نيز قرار دهد كه در آن وقت فارغ از امور ديگر باشد تا حضور قلب ، كه مغز و لُبّ عبادات است ، براى او ميسور باشد . ولى اگر مثل نويسنده نماز را با تكلف بجا آورد و قيام به عبوديت معبود را از امور زايده بداند ، البته آن را تا آخر وقتِ امكان تأخير مىاندازد ؛ و در وقت اتيان آن نيز به واسطهء آن‌كه كارهاى مهمى به نظر و گمان خود مزاحم با آن مىبيند ، سر و دست شكسته اتيان مىكند . البته چنين عبادتى نورانيت ندارد ، سهل است ، مورد غضب الهى است و چنين شخصى مستخفّ به صلاة و متهاون در امر آن است . به خداى تعالى پناه مىبرم از خفيف شمردن نماز و مبالات نكردن به امر آن . اين اوراق گنجايش ذكر اخبار در اين باب را ندارد ، ولى بعضى از آن را ذكر مىكنيم براى عبرت . عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ يَعْقُوبَ بِإسْنادِهِ عَنْ أَبِي جَعْفَرٍ - عليه السلام - قَالَ : « لا تتهاون بصلاتك ؛ فإن النبي - صلى الله عليه و آله - قال عند موته : ليس مني من استخف بصلاته ؛ ليس مني من شرب مسكرا لا يرد علي الحوض لا والله » « 1 » . « حضرت باقر - عليه السلام - فرمود به زراره عليه الرحمة : سستى مكن در امر نمازت ، زيرا كه رسول خدا - صلّى اللَّه عليه و آله - فرمود در دمِ مردنش : " نيست از من كسى كه خفيف شمارد نمازش را ؛ از من نيست كسى كه بياشامد مُسكرى ؛ به خدا قسم كه وارد نمىشود بر من نزد حوض " » . وَبِإسْنادِهِ عَنْ أَبي بَصيرٍ ، قَالَ : قَالَ أَبُو الْحَسَنِ الأَوَّلُ عليه السلام : « لما حضرت أبي

--> ( 1 ) - الكافي ، ج 3 ، ص 269 ، « كتاب الصلاة » ، « باب من حافظ على صلاته أو ضيّعها » ، حديث 7 .