پس واجب مىكند خدا به واسطهء آن به او بهشت را . " پس از آن فرمود : " همانا او برمىدارد ظرف را و مىگذارد بر دهان خود و اسم خدا را برده مىآشامد ؛ پس دور مىكند آن را و حال آن‌كه مايل به آن است ، پس حمد خدا مىكند ؛ پس از آن اعاده مىدهد و مىآشامد ، پس از آن دور مىكند ، پس حمد خدا مىكند ؛ پس از آن اعاده مىدهد و مىآشامد ، پس حمد خدا مىكند ؛ پس خدا واجب مىكند به سبب آن بر او بهشت را " » . و حمد خدا مساوق شكر است . چنانچه در روايات كثيره وارد است كه كسى كه بگويد : الْحَمْدُللَّه شكر خدا را ادا كرده ؛ چنانچه در كافى شريف سند به عمر بن يزيد رساند ، قَالَ : سَمِعْتُ أَبَا عَبْدِاللَّهِ - عليه السلام - يَقُولُ : « شكر كل نعمة ، وإن عظمت ، أن تحمد الله عز و جل [ عليها . ] » « 1 » فرمود : « شكر هر نعمتى ، و اگر چه بزرگ باشد ، اين است كه حمد خداى عزّ وجلَّ كنى » . و بِإسْنادِهِ عَنْ أَبِي عَبْدِاللَّه - عليه السلام - قَالَ : « شكر النعمة اجتناب المحارم ؛ و تمام الشكر قول الرجل : الحمد لله رب العالمين » « 2 » . فرمود : « شكر نعمتْ دورى جستن از محرّمات است ؛ و كمال شكر گفتن مرد است : « الحمد لله رب العالمين » . و بِإسْنادِهِ عَنْ حَمَّادِ بْنِ عُثْمَانَ قَالَ : خَرَجَ أَبُو عَبْدِاللَّه - عليه السلام - مِنَ الْمَسْجِدِ وَقَدْ ضَاعَتْ دَابَّتُهُ ، فَقَالَ : « لئن [ ردها ] الله علي ، لأشكرن الله حق شكره » . قَالَ : [ فَمَا ] لَبِثَ أَنْ أُتِيَ بِهَا ، فَقَالَ : « الحمد لله » . فَقَالَ لَهُ قَائِلٌ : جُعِلْتُ فِدَاكَ ، أَلَيْسَ قُلْتَ : لَأَشْكُرَنَّ اللَّهَ حَقَّ شُكْرِهِ ؟ فَقَالَ أَبُو عَبْدِاللَّه عليه السلام : « أ لم تسمعني قلت : الحمد لله » « 3 » . « گفت : بيرون آمد حضرت صادق - عليه السلام - از مسجد و حال آن‌كه گم شده بود مركوب آن حضرت . فرمود : " اگر خداوند ردّ كند آن را به من ، هر آينه شكر مىكنم او را

--> ( 1 ) - الكافي ، ج 2 ، ص 95 ، « كتاب الإيمان و الكفر » ، « باب الشكر » ، حديث 11 . ( 2 ) - الكافي ، ج 2 ، ص 95 ، « كتاب الإيمان و الكفر » ، « باب الشكر » ، حديث 10 . ( 3 ) - الكافي ، ج 2 ، ص 97 ، « كتاب الإيمان و الكفر » ، « باب الشكر » ، حديث 18 .