مىشود ، كه در اوايل طلوع اين قانون الهى ، چون شمّه‌اى از اين اتحاد و وحدت در بين مسلمين بوده و مساعى آنها مشفوع به تخليص نيّات نوعاً بوده ، در مدت كمى چه فتوحات بزرگى كردند ، و در اندك زمانى به سلطنت‌هاى بزرگ آن زمان ، كه عمدهء آن ايران و روم بوده ، غلبه كردند و با عدهء كم بر لشكرهاى گران و جمعيت‌هاى بىپايان غالب شدند . و پيغمبر اسلام عقد اخوّت بين مسلمين در صدر اوّل اجرا فرمود و به نصّ إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ إِخْوَةٌ « 1 » . اخوّت بين تمام مؤمنين برقرار شد . و در كافى شريف است : عَنِ الْعَقَرْقُوفِيِّ ، قَالَ سَمِعْتُ أَبَا عَبْدِاللَّهِ - عليه السَّلام - يَقُولُ لِأَصْحَابِهِ : « اتقوا الله و كونوا إخوة بررة متحابين في الله متواصلين متراحمين ؛ تزاوروا و تلاقوا و تذاكروا أمرنا و أحيوه » « 2 » . وَ عَنْ أَبِي عَبْدِاللَّهِ - عليه السلام - قَالَ : « يحق على المسلمين الاجتهاد في التواصل و التعاون على التعاطف و المواساة لأهل الحاجة و تعاطف بعضهم على بعض حتى تكونوا كما أمركم الله عز و جل رُحَماءُ بَيْنَهُمْ . . . « 3 » » الآية . وعنه عليه السَّلام : « تواصلوا و تباروا و تراحموا و كونوا إخوة أبرارا كما أمركم الله عز وجل » « 4 » .

--> ( 1 ) - الحجرات ( 49 ) : 10 . ( 2 ) - « عقرقوفى گويد : از امام صادق عليه السلام شنيدم كه به يارانش مىفرمود : " تقوا بورزيد و با يكديگر همچون برادرانى خوشرفتار باشيد ؛ در راه خدا ياور يكديگر باشيد و به يكديگر بپيونديد و با هم دوستى نماييد . به ديدار يكديگر برويد و در امر ما بحث كنيد و آن را زنده نگه داريد » . ( الكافي ، ج 2 ، ص 175 ، « كتاب الإيمان و الكفر » ، « باب التراحم و التعاطف » ، حديث 1 ) ( 3 ) - و از امام صادق عليه السلام روايت مىكند كه فرمود : " شايسته است كه مسلمانان در پيوستن به يكديگر و يارى كردن و محبت و مواسات با نيازمندان و مهربانى نسبت به هم بكوشند تا همچنان باشند كه خداوند عزّ و جلّ از آنان خبر داده به قول خويش كه « مؤمنان با يكديگر مهربان‌اند " » . ( الكافي ، ج 2 ، ص 175 ، « كتاب الإيمان و الكفر » ، « باب التراحم و التعاطف » ، حديث 4 ) ( 4 ) - امام صادق عليه السلام فرمودند : « با يكديگر پيوند داشته باشيد و خوش‌رفتارى و مهربانى نماييد و برادرانى نيكوكار باشيد ، همان‌گونه كه خداى عزّ وجلّ فرمانتان داده است » . ( الكافي ، ج 2 ، ص 175 ، « كتاب الإيمان و الكفر » ، « باب التراحم و التعاطف » ، حديث 2 ( با كمى تفاوت ) ؛ وسائل الشيعة ، ج 12 ، ص 216 ، « كتاب الحجّ » ، « أبواب أحكام العشرة » ، باب 124 ، حديث 3 )