دار تكليف است ، لابد است از خوف و رجا ؛ و بعد از مشاهدهء امور آخرت ، يكى از آنها لابد بر ديگرى رجحان پيدا مىكند « 1 » . نويسنده گويد : آنچه ذكر كردند از غلبهء خوف و رجا در عالَم آخرت مطابق آنچه ذكر شد در معنى رجا درست نيايد ، و بر فرض صحت ، راجع به متوسطين است كه خوف و رجاء آنها راجع به ثواب و عقاب است . و اما حال خواص و اوليا غير از آن است كه ذكر كرده‌اند ، زيرا كه خوف و رجايى كه [ از ] مشاهدهء عظمت و جلال و تجلى اسماء لطف و جمال در قلب حاصل شود به معاينهء امور آخرت زائل نشود و رجحان بر يكديگر پيدا نكند ؛ بلكه آثار جلال و عظمت و تجليات جمال و لطف در عالم آخرت بيشتر است ، و خوف حاصل از عظمت حق از لذايذ روحانيه است و منافات با آيهء كريمهء أَلا إِنَّ أَوْلِياءَ اللَّهِ لا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَ لا هُمْ يَحْزَنُونَ « 2 » ندارد . چنانچه با تأمل معلوم شود . و آنچه از آن قائل نقل شد كه خوف از فضائل نفسانيه نيست ، خوفِ از جلال و عظمت نيست ؛ زيرا كه آن كمال است و از كاملين مكمّلين از غير آنها بيشتر است . وَالْحَمْدُ للَّه عَلى جَمالِهِ وَجَلالِهِ وَالصَّلاةُ عَلى مُحَمَّدٍ وَآلِهِ .

--> ( 1 ) - مرآة العقول ، ج 8 ، ص 32 . ( 2 ) - « بدانيد كه بر دوستان خداوند ترسى نيست و اندوهى ندارند » . ( يونس ( 10 ) : 62 )