الدّينِ الشهيرِ بالشّهيد الثاني « 1 » ، عَنِ الشَّيخ عَليِّ بْنِ عَبْدِ العالي الميسي « 2 » ، عَنِ الشَّيخِ شَمسِ الدّين مُحمّد بْنِ المُؤَذِّن الجَزيني « 3 » ، عَنِ الشَّيخ ضياء الدّين علي « 4 » ، عَن و الدِهِ الحائزِ للمرتبتيْن الشيخِ شمس الدّين محمّد بن مَكّي « 5 » ، عَن الشَّيخِ أَبي طالِب مُحمّد فَخرِ الْمُحَقّقين « 6 » ، عَن و الدِهِ آية اللَّهِ الْحَسن بنِ مُطهَّرِ العلّامة الحِلّي « 7 » ، عَن الشَّيخ أَبي

--> ( 1 ) - شيخ زين‌الدين بن شيخ نورالدين عاملى ، معروف به شهيد ثانى ( 911 - 966 ق ) از بزرگان فقهاى شيعه وجامع علوم مختلف و زاهد و عابد است . وى به مذاهب چهارگانه فقهى اهل سنت مسلط بوده و آنها را تدريس مىكرده است . از آثار اوست : شرح اللمعة ، مسالك الأفهام في شرح شرائع الإسلام ، منية المريد في آداب المفيد و المستفيد ، أسرار الصلاة و كشف الريبة في أحكام الغيبة . ( 2 ) - شيخ نور الدين على بن عبدالعالى ميسى ( 933 ق ) از بزرگان فقهاى شيعه و عالمى جليل القدر و عظيم الشأن است . وى استاد و شوهر خاله و ابوالزوجه شهيد ثانى بوده است . شهيد ثانى در بعضى از اجازات خويش از وى بسيار تجليل كرده است . بايد توجه داشت كه ايشان غير از على بن عبدالعالى كركى - مشهور به محقق كركى يا محقق ثانى - است از آثار اوست : شرح رسالة صيغ العقود ، شرح الجعفرية . ( 3 ) - محمد بن محمد بن داود ، مؤذن عاملى جزينى ، پسر عموى شهيد اوّل ، دانشمندى فاضل و شاعر بود . ( 4 ) - شيخ ضياء الدين على بن محمد مكّى ، پسر دوم شهيد اوّل ، عالمى فاضل و محقق بوده است . شيخ محمد بن محمد بن داود مؤذن از او روايت كرده است . ( 5 ) - شيخ شمس الدين محمد بن مكى عاملى ، معروف به « شهيد اوّل » ( 734 - 786 ق ) از اعاظم فقهاى اماميه . در علوم مختلف استاد مسلم بوده است و در فقه او را « امام الفقه » گفته‌اند . شهيد در خاندان علم و ادب پرورش يافت و فرزندان او از ذكور و اناث همگى از علما و فقها بودند . شهيد از اساتيد بسيار استفادت جسته و از علماى فرق مختلف اسلامى اجازه دريافت كرده است . شاگردان مشهور وى عبارت‌اند از : شيخ زين‌الدين على بن خازن ، شيخ عبدالعالى كركى ، شيخ حسن بن سليمان ، شيخ مقداد سيورى . از آثار اوست : الدروس ، الذكرى ، البيان ، القواعد ، اللمعة الدمشقية و الأربعون حديثاً . ( 6 ) - فخرالمحققين ، ابوطالب محمد بن الحسن ( 682 - 771 ق ) از بزرگان فقهاى اماميه ، گفته‌اند در سن ده‌سالگى به درجه اجتهاد رسيد . از شاگردان پدرش علّامه حلى است و وارث علمى او به شمار مىرود . از شاگردان وى : شهيد اوّل ، سيد حيدر آملى ، سيد تاج الدين ، و ظهير الدين فرزندش بوده‌اند ؛ از آثار او : الفوائد في حل مشكلات القواعد ، شرح مبادي الاصول و الكافية الوافية در علم كلام مىباشد . ( 7 ) - آيت اللَّه شيخ جمال الدين حسن بن يوسف بن على بن مطهر حلّى ( 648 - 726 ق ) ، فقيه ، محدث ، مفسر ، متكلم ، اديب ، جامع معقول و منقول و رئيس اماميه در زمان خود بوده و شهرت « علامه » از اختصاصات اوست . وى نزد بزرگان شيعه و سنّى به كسب علم پرداخت . از جملهء استادانش محقّق حلى ، خواجه نصيرالدين طوسى و سيد احمد بن طاووس و شيخ نجيب الدين بوده‌اند . خواجه نصير طوسى از درس فقه او استفاده كرده است . پسر وى ، فخرالمحققين ، نيز از شاگردان پدر بوده است . از آثار اوست : تبصرة المتعلّمين ، مختلف الشيعة ، قواعد الأحكام ، تذكرة الفقهاء در فقه ؛ كشف المراد في شرح تجريد الاعتقاد در كلام ، ألفين در اثبات امامت ، المختصر در رجال و تلخيص الكشّاف در تفسير .