خود آنهاست فائز به مرتبهء رسالت و وحى شود ، پس حسد ورزيدند . پنجم : خوف . و آن چنان است كه بترسد از مزاحمت صاحب نعمت به واسطهء آن با مقاصد محبوبهء او . ششم : حب رياست . چنانچه مبتنى باشد رياست او به اين‌كه كسى در نعمت مساوى او نباشد . هفتم : خُبث طينت كه كسى را نتواند در نعمت ببيند » « 1 » انتهى كلامه . ولى به عقيدهء نويسنده چنانچه اشاره به آن شده ، غالب اينها ، بلكه تمام اينها ، برگشت مىكند به رؤيت ذلّ نفس ؛ و سبب بلاواسطهء حسد - به آن معنى كه مشهور حسد را معنى كنند - آن است . و اما بنابر آنچه كه ما در معنى حسد گفتيم : كه خود اين حالت حسد باشد ، مضايقه نيست در صحت آنچه ذكر شده است . و در هر صورت ، بحث در اطراف اين معانى خارج از مقصود ما و وضع اين اوراق است . فصل در بعضى از مفاسد حسد است بدان‌كه حسد خودش يكى از امراض مهلكهء قلبيه است . و از او نيز زاييده شود امراض كثيرهء قلبيه و كبر و مفاسد اعمالى كه هر يك از موبقات است و براى هلاك انسان سببى مستقل است . و ما به ذكر بعضى از آنها كه پر ظاهر است مىپردازيم ؛ و ناچار مفاسد خفيه‌اى دارد كه از نظر نويسنده پوشيده است . اما مفاسد خودش ، پس بس است براى آن آنچه صادق مصدَّق خبر داده است في صحيحة مُعاوِيَةَ بْنِ وَهَبٍ قَالَ : قَالَ أَبُو عَبْدِ اللَّه عليه السلام : « آفة الدين الحسد و العجب و الفخر » « 2 » .

--> ( 1 ) - إحياء علوم الدين ، ج 3 ، ص 281 - 282 . ( 2 ) - امام صادق عليه السلام فرمود : « آفت دين حسادت و خودبينى و فخرفروشى است » . ( الكافي ، ج 2 ، ص 307 ، « كتاب الإيمان و الكفر » ، « باب الحسد » ، حديث 5 ؛ وسائل الشيعة ، ج 15 ، ص 366 ، « كتاب الجهاد » ، « أبواب جهاد النفس و ما يناسبه » ، باب 55 ، حديث 5 )