يك وقت ، خُلقِ تواضع انسان را دعوت به احترام و فروتنى مىكند ؛ غنى باشد يا فقير ، مطمح نظر باشد يا نباشد . يعنى تواضع او بىآلايش است ؛ روح او پاك و پاكيزه است ؛ جاه و شرفْ مجامع قلب او [ را ] به خود جذب نكرده . اين تواضع براى فقرا خوب است ؛ براى اغنيا هم خوب است . هر كس را به فراخور حال او احترام بايد كرد . ولى اين تحقير تو و تكبر تو از اهل جاه و شرف نه از آن است كه متملق نيستى ؛ بلكه براى آن است كه حسودى و خودت هم در اشتباهى . و لهذا اگر به تو احترامِ غيرِ متوقع كند ، او را تواضع كنى و براى او فروتن شوى ! در هر صورت ، مكايد نفس و شاهكارهاى او به قدرى دقيق است كه انسان جز پناه به خدا چاره‌اى ندارد . وَالْحَمْدُ للَّه‌أوَّلًا و آخِراً .